Samobieżna choinka vol. 2

Poprzednia część tutaj

Z przerażeniem patrzyłem jak stal noża zagłębia się, rzeźbiąc w skórze szyi nieznaczną bruzdę.
- Nie ma krwi. Gdzie krew? - błyskawiczna myśl przeleciała przez moją głowę, by w ułamku sekundy znaleźć rozwiązanie.
Wykrzywiona w grymasie twarz szaleńca zmieniła wyraz. W jednej chwili złość ustąpiła miejsca błogiemu zadowoleniu.
- Wydygałeś się młody, co? - Urwiłapka przeciągał wyrazy, prezentując perwersyjny uśmiech. Wciąż patrząc na mnie, powoli odwrócił nóż, tym razem ostrą stroną do ciała.
Najwyraźniej mój początkowy przestrach wzbudził w nim chore uczucie przyjemności. Teraz napawał się nim jak spragniony wędrowiec wodą znalezioną na środku pustyni.
- Pierwszy raz tutaj? Za głupi na mnie jesteś. Musisz się jeszcze dużo uczyć. Wszyscy jesteście na mnie za głupi!!! - stopniowo podnosił głos, by po chwili wrzeszczeć na całe gardło.
- Cofnąć się, powiedziałem!!! Cofnąć gnoje!
Odruchowo wykonałem krok w tył i już wiedziałem, że przegrywam.
Błogość znów pojawiła się na twarzy Wojtusia.
- Dobrze gnojki! Bójcie się... Doskonale wiecie, że macie mnie ratować, bo jak sobie coś zrobię to pójdziecie do więzienia! A ja jeszcze powiem, że mnie namawialiście do samobójstwa. Sku.wysyny!
- Jak sobie coś zrobisz, to raczej już nic więcej nie powiesz... - za moimi plecami rozległ się spokojny głos kierowcy, który właśnie wszedł do pokoju - Wiesz, nie każdego samobójcę uda się uratować... - dokończył z bezczelnym wyrazem twarzy i bezceremonialnie zasiadł w fotelu, niecałe dwa metry od Urwiłapki.
- Spie.dalaj z mojego fotela sukinsynu!!! - zawył szaleniec - Nie będę z tobą gadał, ku.wa! Nawet się nie ogoliłeś. Do pracy chu.u jedziesz nieogolony?!? Ty gnoju, ty wszo jedna! Wynoś się z mojego fotela!!!
- Nie, dlaczego mam się wynosić? - odpowiadał niewzruszony kierowca - Przecież nie będę stał. Gdzieś muszę siedzieć, a resztę krzeseł zużyłeś na barykadę. Zaprosiłeś nas i panów policjantów do siebie, a to nieładnie trzymać gości na stojaka. Skoro już po nas zadzwoniłeś, to w czym możemy pomóc?
- Aaaaaaaa!!! Ku.wa, wypie.dalaj stąd szmato jedna! Nie będę cię słuchał! - po całej serii wykrzyczanych inwektyw, Wojtuś jednorącz schwycił stelaż przenośnej suszarki do odzieży i z całej siły cisnął nim w kierowcę.
- Oż ty w ząbek czesany! - kierowca wykonując unik, zmykał z fotela - No tak, to się nie będziemy bawić!
- Ha!!! - triumfował Urwiłapka - Wypie.dalać wszyscy! Zostaje tylko pan policjant, z nim mam do pogadania!

- Kuźwa, co robić? Co robić?? - przyglądając się latającym fragmentom suszarki, rozpaczliwie szukałem jakiegoś rozwiązania tej idiotycznej sytuacji. Czułem rozkładającą mnie niemoc. Przypominały mi się strzępy rozmów kolegów ze stacji:
- Jemu trzeba od wejścia pokazać, kto tu rządzi, bo inaczej będzie się wydurniał godzinami... - echo tych słów zabrzmiało w głowie. Postanowiłem trzymać się tej wersji, gdyż wszystkie inne, chwilowo były niedostępne dla mojej stępionej wyobraźni.
- Dobra, stanowczo z nim..! Ale co mam zrobić? Rzucić się? Jeszcze sobie wbije ten nóż... albo, co gorsza, we mnie. Poza tym, zanim przebrnę przez barykadę, ten szaleniec zdąży zrobić milion różnych rzeczy.
Popatrzyłem na młodego policjanta, ale on nadal stał jak zaczarowany. Kierowca wycofał się kilka kroków w stronę drzwi.
- A ty co?!!! Głuchy jesteś?! - Urwiłapka darł się w moją stronę, strzykając wściekłą śliną na pół pokoju. - Jak jesteś głuchy, to sobie posłuchaj!
Podkręcone na maksa radio ryknęło jakimś świątecznym hitem, a Wojtuś, samobieżna choinka, wrzeszczał coś niezrozumiałego tańcząc i machając nożem przy szyi.
- NO WYPIE.DALAJ!!! - dotarł do mnie wyrwany fragment mięsnej wypowiedzi. Poczułem jak zaczyna mną wstrząsać irytacja.
- Nigdzie stąd nie pójdę..! - odkrzyknąłem - I proszę ściszyć radio, bo nie będę się wydzierał!
- Ufff... - zasapał z wściekłości Wojtek. Na moment wyraźnie go zatkało, ale już po chwili złapał fragment oplatającego go kabla z choinkowymi lampkami i przytknął do niego nóż.
- Wypie.dalaj, bo zaraz wszyscy tu będą świecić!!! - wrzasnął i w gniewie wykopał w moją stronę drewniane krzesło.
Tym samym w barykadzie powstał spory wyłom.
- Wcześniej suszarka, teraz krzesło... Dziura w sam raz na dwóch. Tylko te kable... - pomyślałem, a głośno krzyknąłem:
- Nie chcesz gadać po jasności, to ja ci zaraz zrobię mroki średniowiecza!
Przechodząc obok policjanta mruknąłem:
- Szykuj latarkę... i pałę...
Po tych słowach wyszedłem na korytarz. Chwilę trwało zanim znalazłem skrzynkę instalacji elektrycznej. Z pokoju wciąż dolatywały straszne bluzgi i drwiący rechot.
Przez zaciśnięte ze złości zęby wycedziłem sam do siebie formułkę:
- W związku z realnym zagrożeniem dla zespołu i pacjenta, ogłaszam powszechne zaciemnienie aż do odwołania.
Wcisnąłem zapadkę bezpiecznika. Pstryk.
Ciemność zapadła w całym domu... i cisza błoga, przyjemnie szumiąca w uszach. Zgasły lampki, żarówki w żyrandolach, umilkło ryczące radio. Zamilkł też Wojtuś wyraźnie obezwładniony moim bezczelnym zamachem na jego elektryczny szantaż.
- No i po świątecznym klimacie... - powiedziałem wracając do ciemnego pokoju - A teraz przestań rżnąć głupa, oddaj nóż i wyłaź! Dość już się tu z tobą bawiliśmy. Nie mamy całej nocy!
W świetle policyjnej latarki widziałem wielce zaskoczoną, pryszczatą twarz. Wojtuś sapał, nerwowo poprawiając nóż przy szyi.
- No, powiedziałem coś. Koniec przedstawienia. Wyłaź.
- Ty gnoju... - ku mojemu zdziwieniu, zza barykady dobiegł płaczliwy, rozedrgany głos - Ty okropnie wielki gnoju... Nie świeć mi po czach! Oddaj mi prąd, natychmiast! Chcę radio i lampki!
Wojtuś jojczał jak małe dziecko, któremu zabrano ulubioną zabawkę.
- Albo to jest ten moment, albo jestem w strasznym błędzie... - pomyślałem i zrobiłem dwa kroki w stronę wyrwy w barykadzie.
- Nie podchodź! - Urwiłapka zaczął szybciej oddychać i odsunął się bliżej okna.
- Wojtek zrozum, koniec zabawy... - kolejny krok zmniejszył dystans - Oddaj to żelastwo i idziemy do karetki.
Jeszcze jeden powolny krok. Tuż obok pojawił się milczący kierowca, tymczasem ja mówiłem dalej:
- Przecież tego chcesz. Jechać do szpitala i zarabiać na żółte papiery. Prawda?
Ostatni krok i stop. Byliśmy już tak blisko, że czułem woń alkoholu bijącą z każdym oddechem szaleńca. Nagle dotarło do mnie, że jednym zamachem, ten gówniarz może sięgnąć któregoś z nas. Refleksy policyjnej latarki układały się połyskliwie na nożu, który teraz wydawał mi się wielki jak miecz dwuręczny Longinusa Podbipięty.
- Chyba trochę przegięliśmy... - nerwowo przełknąłem ślinę obserwując każde drgnięcie uzbrojonej ręki. W głowie kołatało tysiąc myśli
- Skoczyć..? Wyrwać mu ten nóż..? Zawiesić się na ręce..? A jak nie trafię..? Jak się nabiję na ostrze..? O ja głupi..! Co teraz?
Powoli wyciągnąłem przed siebie dłoń i najbardziej spokojnym tonem, jaki byłem w stanie z siebie wydać zapytałem:
- To jak? Idziesz z nami?
Cisza przerywana szybkim oddechem trwała pięć długich sekund. Nagle ciało Urwiłapki napięło się, a potem nastąpiło gwałtowne szarpnięcie.
- Uuuuuuaaaa KU.WAAAAAA!!! Ryknął na całe gardło i skoczył w stronę okna.
Instynkt samozachowawczy sprawił, że obaj z kierowcą prysnęliśmy w tył jak na sprężynach. Zanim się zorientowałem, że Wojtuś nas nie atakuje, a jedynie zrobił taktyczny odskok, ten był już przy otwartej okiennicy.
- Luuudzieeee!!! - darł się płaczliwie w mroźną noc - Ludzieee! Ratujcie, bo mnie morduuują!!! Pomooocy, bo chcą mnie zabić! Ludzieeee na pomooooc! Tatooo! Tatooo! Kocham cię!!! Tatooo, pogotowie mnie chce zabiiić!!!
Czułem jak krew mi ponownie napływa do ścierpniętych strachem rąk. Przed sekundą, oczami wyobraźni widziałem nóż sterczący spomiędzy własnych żeber. Złość się we mnie zakotłowała.
- Taaak... Drzyj się głośniej! Niech cię cała wieś usłyszy!! No dalej!!! - zachęcałem Wojtusia do wzmożonego wysiłku - Drzyj się ile masz sił! No jeszcze!!! Zmęczysz się, będziesz potem cicho w karetce!!! No drzyj mordę!!!
W pewnej chwili poczułem jak kierowca klepie mnie w ramię
- Daj spokój... - mruknął mi koło ucha. Dopiero teraz zorientowałem się, że w stresie krzyczę głośniej od Urwiłapki. Tymczasem on, zamilkł już i stał wtulony w kąt między oknem a ścianą.
- Wszystko mi zepsułeś... - szlochał żałośnie - Ty miałeś mnie ratować, a zepsułeś wszystko, głupi ku.asie... Ale ja tu coś dla ciebie mam...
Prawa ręka nadal trzymała nóż przy szyi, lewa zaś tajemniczo szurała wśród wysokich roślin doniczkowych. Policjant w dalszym ciągu omiatał latarką twarz szaleńca, pozostawiając resztę jego ciała w mroku.
I nagle, z tegoż mroku wyłonił się błyskawicznie rosnący cień. Zdążyłem tylko uchylić głowę, a już lądował na mnie fikus w metrowej donicy. Poczułem jak impet uderzenia odrzuca mnie do tyłu.
Bums i cisza...
Podwójne mrugnięcie powiek. Tyle trwało bym otrząsnął się z resztek donicy i ziemi. Skoczyłem na równe nogi. Koszmarny Wojtuś stał tuż obok, trzymając nóż skierowany ostrzem w moją stronę.
Cisza... Kolejne mrugnięcie powiek...
- Dobra, już dobra... pójdę do karetki... - wystękał grzecznie i położył nóż na stole.
Tak po prostu, jakby nic przed chwilą nie zaszło. Jak dziecko znudzone zabawą. Koniec gry i idę do domu...
- Chcę tylko najpierw się spakować i wysikać, a potem możemy jechać...
Poczułem, jak puszczają mi nerwy, a nogi miękną w kolanach.
- Żadnego sikania, ani ku.wa pakowania! - warknąłem odsuwając drżącą ręką nóż na bezpieczną odległość - Panowie, macie kajdanki? Skujcie go i koniec pyskówki!

O jakże się myliłem myśląc o końcu tej przygody.
 - Kajdanki?! A ja chcę sikać! - powiedział Wojtuś z groźnym naciskiem i w tej sekundzie poczułem jak całkiem mocny kopniak układa się na moim udzie. Zaraz po nim drugi. Niestety ten ulokował się centralnie między udami... z przodu. W blasku latarki zdążyłem zobaczyć policjanta w zgrabnym locie, z uniesioną do ataku pałą, a potem wszystko przygasło i mrok stał się jeszcze bardziej mroczny.
- Ku.wa chcę szczaaaać! - leżący na mnie Wojtuś wrzeszczał i wił się jak piskorz.
- Szczaj w gacie! - sapał policjant przygniatając agresora własnym ciałem.
- Dokładnie... w gacie! - wtórował mu drugi gliniarz lądując na samej górze tej kanapki.
- Tlenu... - chciałem zawołać z dołu, ale mnie kompletnie przydusiło.
- To ja może skoczę po kaftan? - sapnął kierowca i już go nie było.

Kotłowaliśmy się na podłodze, od ściany do ściany. Z plątaniny rąk i nóg, co rusz dobiegały odgłosy walki.
- Pan... dzielnicowy... zawsze mi..! auuaaa ku.wa..! zawsze mi... pozwalał... się spakować!!! - dyszał Urwiłapka i trzymając oburącz moją nogę, udowadniał, że swoje nazwisko nosi nie od parady. Chwilę później zamilkł, gdyż jego paszcza zajęta była zagryzaniem kończyny, któregoś z policjantów.
- Aaaaaa ku.waaaaa!!! - wrzasnął właściciel kończyny i ze wszystkich sił próbował uwolnić się z uścisku straszliwych szczęk. Szarpał przy tym tak mocno, że cała splątana czwórka potoczyła się wartko po podłodze, by podróż zakończyć malowniczym grzmotnięciem o szafę.
Jakaś drewniana skrzynka spadła z szafy, waląc drugiego z policjantów w głowę.
Bęęę... Rozległ się jęk sprężyn i mógłbym przysiąc, że usłyszałem wyraźne, mechaniczne "ku-ku".
Wojtuś rozluźnił zgryz i w dalszym ciągu szarpiąc moją nogę, sapał głośno.
- O wy... ch.je niemyte..! To był... zegar po dziadku!!!
Wreszcie wśród jęków i stękań zabrzmiał charakterystyczny zgrzyt zapinanych kajdan.
- Mamy go!!! - wrzasnął tyleż szczęśliwy, co zamroczony glina i odtańczył zwycięską lambadę na pobojowisku.

* * *

Podróż do szpitala zdawała się nie mieć końca. Urwiłapka leżał na noszach, w pozycji "foki na brzuchu". Zapięte z tyłu kajdany i komplet pasów na noszach znacznie lepiej się sprawdziły niż lichy kaftan bezpieczeństwa, który zazwyczaj działa jedynie na pobudzone staruszki po trzech kawach i to wyłącznie jako efekt placebo.
Zatem spakowany niczym baleron Wojtuś zbliżał się nieuchronnie ku szpitalnemu przeznaczeniu, wyrzucając z siebie nieskończone potoki bluzgów, tak strasznych, że nawet ja czułem zażenowanie.
Eskortujący nas policjant był nieustannie czerwony jak burak i trudno mi było dociec, czy kolor jego twarzy jest efektem Wojtusiowych dewiacji wokalnych, czy skutkiem zakrzywienia czasu, w postaci dziadkowego zegara lądującego na bani.
Kilometry uciekały spod kół karetki. Ja wypełniałem papiery, policjant się czerwienił, a Hannibal Lecter powiatowych "niespokojnych" bryzgał jadem nienawiści, dosłownie i w przenośni. Uspokoił się dopiero przed obliczem lekarza psychiatry.
"Dobry wieczór, proszę, dziękuję... bułkę przez bibułkę". Normalnie nie ten człowiek. Ludzie mówią, że mamy kiepski system ochrony zdrowia, a tu proszę... Jeszcze go nawet nie zbadali, a on zdrowiutki.

- Myślę, że panowie ratownicy nie będą nam już potrzebni..? - powiedział psychiatra patrząc badawczo na Urwiłapkę po reinkarnacji. - Chyba mi pan nie zrobi krzywdy?
- Ależ skąd, doktorze. Gdzieżbym śmiał...
- Wobec tego dziękujemy panowie.
- Tak, dziękujemy... - powiedział (już nie) szalony Wojtuś i spojrzał na mnie dłuższą chwilę.
- A ciebie znajdę, jak stąd wyjdę, za dwa tygodnie... i wtedy specjalnie podziękuję. Wesołych świąt... - dodał, a w jego oczach znów zamigotało czyste, chłodno wykalkulowane zło.

Samobieżna Choinka vol. 1

Ciemność okryła przedświąteczną tajemnicą służbowy pokój ratowników. Tylko drobna, mleczna smuga płynęła z korytarza, wprost przez szparę, tam gdzie drzwi wzięły brutalny rozwód z podłogą.
Cisza... To niezwykle rzadkie w mojej stacji zjawisko akustyczne nawiedziło mnie wraz z alarmowym wyjazdem pozostałych zespołów. Cisza nastała i mamiła fałszywym spokojem, jakby chciała oszukać tę słynną Cre(w)masterową "czujność" i wmówić mi, że wraz z pierwszą gwiazdką ludzie przestaną chorować.
Sflaczały spokój duszy i ciała... A przecież, jako jedyny na cały powiat, wolny zespół wyjazdowy, należało mi być uważnym i napiętym.
- Oj tam. Chrzanić powiat... - pomyślałem czujnie i zjeżdżając na kraj służbowego wyrka, wtuliłem się w płaski grzejnik, bezduszny twór nowoczesnej aranżacji industrialnych wnętrz.
Ciemność, cisza i ciepło ogarniające moje plecy oraz ich wysunięte w dół rubieże. A za oknem robiło się coraz ciszej i jakoś mniej aromatycznie. To mróz po omacku przechodził z trzaskającego w siarczysty.
- Skoro wokół ciemno, po cóż oczy trzymać w otwartym pogotowiu?
Szemrana filozofia podstępnie wbiła sztylet w plecy zawodowej aktywności i mleczna smuga spod drzwi zniknęła za zasłoną "uważnie" zamkniętych powiek.
Zasnąłem, a czekające mnie wydarzenia nadchodzącej nocy, równie dobrze mogły być sennym koszmarem. I tak, Drogi Czytelniku, powinieneś je traktować. Po japońsku: Jako Sen Jeno ;)

* * *

Dzyń, dzyń, dzyń... Dźwięk delikatnych dzwonków roznosił się wśród nocnej ciszy. Był coraz bliżej.
- Mikołaj, u nas w pogotowiu?
Stanąłem w oknie szukając na ciemnym niebie, błyskającego czerwonym blaskiem, nosa renifera Rudolfa. Ogarnęły mnie wątpliwości dotyczące niedbale rozrzuconych obok łóżka skarpet
- Ubierać, czy zostawić jako zasobniki na prezenty..?
Dzyń, dzyń, dzyń... Całkiem blisko, tuż za plecami.
- Niemożliwe, żeby zaparkował sanie w naszym pokoju. Toż profil płozy na to nie pozwoli...
Dzyń, dzyń, jebut!!! Poczułem jak mikołajowy dzwonek wali mnie prosto w twarz.
- Dzyń dobry! Zasnąłeś na służbie, hoł, hoł, hoł!!! - darł się jegomość w czerwonym wdzianku, tarmosząc mnie za bluzę. - Nie będzie prezentów!!! Dzyń, dzyń! Wstawaj!!! Będzie rózga!!! Dzyń, dzyń! No wstawaj Crew!!!
Dzwonki modulowały na różnych częstotliwościach, aż w końcu osiągnęły sygnał alarmowego brzęczka pagerów wyjazdowych. Brodata, mikołajowa twarz stopniowo zmieniała zarys, by ostatecznie przyjąć kształt kierowcy naszej karetki.
- Wstawaj! - darł się i szarpał moje ciuchy - Wyjazd mamy!
- Wiem, no już wiem! Nie śpię!!! - mruczałem rozbudzony - Prezentów nie będzie..! - wyrwało mi się z kontekstu sennych marzeń.
- Co nie będzie? Prezentów? - uradował się szyderczo - Zobacz tylko jaki podarek nam dyspozytorka wyszykowała! - to mówiąc podał mi kartę wyjazdową.
Zmrużyłem oczy, masując na twarzy odcisk w kształcie płaskiego żeberka grzejnika. Zaspany wzrok ogarniał kolejne rubryki karty.

Powód wezwania: Zaburzenia psychiczne, myśli samobójcze.

Dane pacjenta: Wojtuś Urwiłapka*

- O jasna dupa Mikołaja! - zakląłem szpetnie, tracąc resztki szans na podarki od świętego.
- Dokładnie... - przytaknął trwożnie kierowca i ukradkiem przeżegnał się.
Powody do obaw były nader oczywiste. Wojtuś Urwiłapka, znany w powiatowym światku medycyny katastrof jako Hannibal Lecter lokalnych "niespokojnych", był pacjentem legendarnym. Ten dwudziestokilkuletni "chory" wzbudzał dreszcze na plecach zespołów wyjazdowych pogotowia, regularnie wzywając karetki i pozostałe służby do dokładnie wyreżyserowanych spektakli. Tematyką przewodnią tych przedstawień była jego (Wojtusia) groźba próby samobójczej. Za każdym razem inna, genialna w swej głupocie i za każdym razem nieudana... gdyż Wojtuś tak do końca szalony nie był. Kiedyś nawet, w chwilowym przypływie słabości, zwierzył się ratownikom, że on tak trochę udaje, gdyż zbiera na "żółte papiery" do renty, ale:
- I tak mi nic nie możecie zrobić, bo kto głupiemu uzna winę?! Ha!
Myśl ta z gruntu słuszna, stawiała młodego Hannibala na wygranej pozycji, a nas zmuszała do podjęcia nierównej walki. I w ten oto sposób młody Urwiłapka, co kilka tygodni przypominał o swej osobie, dręcząc pracowników pogotowia kolejnymi pomysłami. Czego to on już nie wymyślał...
A to stał na dachu domu i groził, że skoczy. Wrzeszczał do ratowników, policjantów, strażaków i połowy wsi, by wreszcie po trzech godzinach zejść i grzecznie udać się do karetki. Innym razem biegał między samochodami, wołając, że wpadnie pod TIRa. Co się chłopaki za nim naganiali...
Były też groźby wysadzenia chałupy w powietrze, ewentualność wypicia substancji żrących i wiele innych. Za każdym razem akcja trwała godzinami, gdyż najwyraźniej Wojtuś odczuwał perwersyjną satysfakcję z naszej bezradności. Któż bowiem zaryzykuje podejście do gościa stojącego na krawędzi dachu i wrzeszczącego "Jeszcze krok a skoczę!"? Kto weźmie za to odpowiedzialność? W trzeciej godzinie wysłuchiwania wulgarnych i obscenicznych bzdur pod własnym adresem, chciałoby się krzyknąć: "Stul pysk i skacz już ku.wa!", ale iść do więzienia za idiotę?
Zatem milczeli wszyscy, a Urwiłapka bez przeszkód mógł napawać się chwilową władzą. Potem (kiedy już się zmęczył) oddawał się w ręce służb, by po krótkiej podróży, triumfalnie wkroczyć do szpitala psychiatrycznego, skąd wychodził po góra trzech tygodniach i cała historia się powtarzała.
Barwną postać Urwiłapki znali wszyscy pracownicy pogotowia, ale mnie, jakimś cudem, udawało się omijać dyżury, na których wystawiał swoje przedstawienia. Słuchałem tedy z niedowierzaniem opowieści o geniuszu autodestrukcji, ciesząc się jednocześnie z własnego szczęścia. Aż do tej, mroźnej, przedświątecznej nocy...

* * *

- No to... jesteśmy na miejscu - chrząknął niepewnie kierowca, zatrzymując karetkę przed domem.
- Ty naprawdę pierwszy raz u niego..?
- Pierwszy... - zmieliłem w ustach krótką odpowiedź.
- No to w imię ojca i syna... - pobłogosławił mnie i delikatnie wypchnął z szoferki.
Nabrałem głęboko w płuca mroźnego powietrza i czując autentyczny stres, ruszyłem na spotkanie potwora.
Na podwórku panowała ciemność. Przy drzwiach wejściowych majaczyła czarna postać z telefonem przy uchu
- ...kiedy panie komendancie znów grozi, że się zabije. Nie wiemy co robić... - dobiegły mnie stłumione słowa.
- Cześć... - powitałem czarnego stróża prawa - ...można wejść do środka?
W odpowiedzi kiwnął twierdząco głową i powrócił do rozmowy telefonicznej:
- Tak jest panie komendancie. Melduję, że pogotowie już jest, oni sobie poradzą.
- Nie no, rewelacja..! - usłyszany komentarz sprawił, że poczułem się jak świąteczny superman, niosący pomoc potrzebującym - ...tylko, że niby co ja zrobię?!
Stanąłem w korytarzu. Dobiegające zza kolejnych drzwi pokrzykiwania bez pudła wskazywały miejsce akcji.
- No to wdech, wydech... Może mnie ten Hannibal nie zabije? W końcu sobie chce zrobić krzywdę.
Cichutko i delikatnie nacisnąłem klamkę, a moim oczom ukazał się widok przyprawiający o... atak śmiechu.

W pokoju, tuż przy drzwiach zamarł w bezruchu drugi policjant. Jego uniesiona w dramatycznym geście dłoń zdawała się mówić do szaleńca: "nie rób tego!". Tymczasem w głębi pomieszczenia, za barykadą ze stołu, krzeseł i pomniejszych mebli stał niepozorny chłopczyna. Metr pięćdziesiąt pięć wzrostu, koszulina z krótkim rękawkiem, pryszczata twarz. Delikatne, druciane okularki zsuwały się z perkatego nosa, którego kolor świadczył o niemałym spożyciu napojów wyskokowych. Chłopczyna miał owinięte wokół szyi i tułowia kable z choinkowymi lampkami, które migały radośnie zmieniając kolory. Nie wiedzieć czemu, natychmiast przypomniały mi się świąteczne reklamy coca-coli z oświetlonymi kolorowo ciężarówkami, a w głowie zabrzmiała znana melodia "Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta. Zawsze gwiazdka, tylko coca-colaaaaa..."
Zamiast coli, w dłoni szalonego Wojtusia spoczywała puszka z piwem, które ten co i rusz popijał. Z wyjącego głośno radia płynęły znajome słowa piosenki: "A kto wie, czy za rogiem nie stoją anioł z bogiem..."
- I to ma być ten słynny geniusz zła? Ten Hannibal Lecter "niespokojnych"?? - pytałem w myślach, czując jak rozluźnienie ogarnia moje ciało - Przecież to jakaś choinkowa popierdółka jest...
Tłumiony uśmiech jakoś sam wypłynął mi na twarz. Nie wytrzymałem parskając śmiechem. I to był błąd...
- A ty co się cieszysz gówniarzu jeden!?! - Urwiłapka cienkim, drgającym z oburzenia głosem rzucił w moją stronę stek wyzwisk.
Ten głos, postura, te lampki... Cały widok tej samobieżnej, nawalonej choinki sprawił, że nie mogłem powstrzymać śmiechu, choć ze wszystkich sił walczyłem o powagę.
- Dobry wieczór... - wykrztusiłem z siebie dławiąc śmiech gdzieś na poziomie pępka.
- Ty ch.ju, ty peda.e je.any..! Wynoś się stąd natychmiast!!! - Wojtuś darł się wniebogłosy. W końcu odwracając się do policjanta, zakrzyknął:
- Powiedz mu, żeby wype.dalał, bo jak nie to sobie poderżnę gardło!!!
Półobrót w stronę gliniarza sprawił, że dopiero teraz mogłem zobaczyć całą postać Urwiłapki. To co ujrzałem natychmiast starło uśmiech z mojej twarzy.
W lewej dłoni Wojtuś trzymał sporej wielkości nóż kuchenny, którego ostrze właśnie zmierzało w stronę gardła, by spocząć na wysokości krtani. W patrzących na mnie zza drucianych oprawek oczach, pojawił się błysk szaleństwa i czyste, chłodno wykalkulowane zło.
- Wynoś się... - zawarczał szaleniec i przeciągnął nożem wzdłuż szyi.

C.D.N.

---------------------
* Nie ulega wątpliwości, iż Wojtuś Urwiłapka jest koszmarnym wytworem mojej wyobraźni, podobnie jak wszystkie opisane tu zdarzenia. Wszelka i ewentualna zbieżność z postaciami i zdarzeniami realnymi jest doprawdy niesamowicie przypadkowa ;)

Mistrz scrabble

XIV Prawo Murphiego w medycynie ratunkowej: Inni ratownicy mają zawsze lepsze historie do opowiedzenia.
... czyli Historie zasłyszane.

Tytułem autorskiej przedmowy:
Nie lubię policjantów (nie oznacza to, że ich zawodowo nie szanuję, po prostu nie żywię do nich szczególnej sympatii) Za co?
Ci stróże prawa, z którymi miałem okazję się spotkać już dobrze wiedzą za co ;) Choćby za to, że:
- notorycznie wyczekują na karetkę, gdy tuż za zakrętem ludzie potrzebują pomocy (no ale żeby jej udzielić trzeba wiedzieć jak... A żeby wiedzieć jak, trzeba chcieć się nauczyć. Oni nie chcą.)
- potrafią się zatrzymać przy trwającej ulicznej reanimacji i przez uchylone okienko radiowozu walnąć na całe gardło: "No panowie ratownicy, będzie zgonik? Bo nie wiemy, czy pisać papiery..."
- mimo ostrzeżeń i podpowiedzi, nie potrafią skutecznie obezwładnić pacjenta psychiatrycznego, na czym cierpią moje genitalia... (za ten ostatni powód szczególnie ich nie lubię i więcej im nie pomogę przy obezwładnianiu... nawet jeśli zechcą obrączkować małe i słabe dziewczynki).
Mimo całej niechęci jaka we mnie wzbiera na widok policjanta, muszę uczciwie przyznać jedno:
W szeregach funkcjonariuszy policji kryją się najprawdziwsze diamenty wszelakich umiejętności i talentów. Wielu z nich wymaga oczywiście gruntownego szlifowania, ale niektórym wystarczy tylko troszkę przytrzeć nosa i już wyłazi brylantowy blask miszcza świata ;)

Do rzeczy:
Na początek tematyczny "suchar" (czyli stary i niezbyt śmieszny dowcip) Wybaczcie staroć, ale mi pasuje do kontekstu:

Dwaj młodzi ludzie rozmawiają, stojąc na przystanku tramwajowym:
- Wiesz czemu policjanci chodzą na patrole parami? - pyta jeden z nich
- Czemu? - odpowiada drugi
- Bo jeden potrafi tylko pisać, a drugi tylko czytać.
- Ha, ha, ha...
W tej samej chwili, zza pleców konwersujących mężczyzn wyłania się patrol prewencji
- Tak bardzo to panów śmieszy? - zapytuje wyraźnie wkurzony dowcipem policjant - poproszę dokumenty!
Młodzi ludzie posłusznie wyciągają dowody osobiste. Policjant zbiera od nich plastiki i mówi do kolegi z patrolu:
- Spiszemy dane. Ja będę dyktował, a ty Józek notuj!

Z pewnością każdy z Was, Drodzy Czytelnicy, zna niejeden dowcip o policji i jej funkcjonariuszach. Jedne są lepsze gatunkowo, inne słabsze, a jeszcze inne zdecydowanie poniżej poziomu policyjnego pasa. Rzecz jednak nie w ich jakości, lecz w tak zwanej prawdzie historycznej. Ilekroć słyszę jakiś policyjny kawał, zastanawiam się, skąd ludziom przychodzą do głowy takie opowieści..? Zmyślają? Możliwe... lecz wszyscy wiemy, że każda, nawet najbardziej nieprawdopodobna opowieść, zawiera w sobie gorzkie ziarnko prawdy.
Poniższa króciutka opowiastka jest w całości takim właśnie ziarnkiem (pominąwszy nazwiska, które jak zwykle pozmieniałem)

Historia dwudziesta pierwsza - Mistrz scrabble.

- Do czego jedziemy? - zapytał zdyszany Maks wsiadając do karetki.
- Próba samobójcza... - warknął kierowca i splunął przez otwarte okienko.
- Ale, czy udana..? - Maksiu puścił pytanie w próżnię niepewności, szykując się w myślach na ewentualną reanimację.
- A ch... go wie... - kierowca natychmiast wypełnił próżnię swą wulgarną osobowością - Na miejscu obczaimy, a teraz musimy zapie.dalać! - charknął jeszcze raz za okno, po czym przeraźliwie zawył sygnałami i ruszył z piskiem opon.

Na miejscu rychło okazało się, że próba była jak najbardziej udana. Świadczył o tym napięty sznurek oraz widoczne tu i ówdzie znamiona pewnej śmierci.
- Dawaj nóż... - westchnął Maks - ...musimy go odciąć i zrobić wydruk ekg do dokumentacji.
- Poczekaj kurna... - kierowca syknął z chytrą miną. W jego łysej łepetynie najwyraźniej kiełkował jakiś plan, którym natychmiast podzielił się z młodszym kolegą.
- Co, sam go chcesz dźwigać?! Jak tu jechaliśmy, to w krzaczorach stała schowana psiarnia. Czekali na nas, żeby broń boże nie dojechać na pierwszaków. Zara tu wpadną, to w bonusie kurna dostaną ćwiczenie z siłowni... Martwy ciąg... Hie, hie...
- Fuuu... - Maksiu skrzywił się zniesmaczony. Nie miał najmniejszego zamiaru czekać na przybycie niebieskiej kawalerii.
- Daj ten nóż... - poprosił kierowcę o zdobyczny scyzoryk (ten sam nad którym siedemdziesiąt lat temu pochylił się dziadek szofera i wycierając go z germańskiej krwi powiedział: "No zacny ten kordzik. Można by nim nawet żabę omiśkować...")
- Dawaj albo pójdę do karetki po nożyczki... - Maks nie zdążył wprowadzić w czyn swej groźby, gdyż na podwórze z piskiem opon wpadło granatowe, policyjne pikaczento.
- Oho... Wpadli kurna! - ironizował kierowca - ...że niby zgrzani i zziajani. Tfu! - po tych słowach przybrał swą twarz najmilszym z uśmiechów szydercy i wykrzyknął w stronę gramolących się z auta funkcjonariuszy.
- Zapraszamy panowie do nas! Ktoś musi pomóc ponieść "odpowiedzialność"!
Jednak policjanci, widząc "odpowiedzialność" wiszącą w otwartych drzwiach stodoły, nie kwapili się do czynności pozasłużbowych.
- Najpierw obowiązki, a potem przyjemności..! - nieszczerze uśmiechnął się starszy rangą i tuszą gliniarz, po czym popchnął chudego gliniarczyka w stronę gapiów.
- Dość tego! Ja idę go ściągać, a ty rób co chcesz! - warknął wkurzony Maks i ruszył w stronę stodoły.
- Oj dobra, już dobra... - sapał kierowca, lecąc za Maksiem - Pięć minut w te, czy wewte... Wiatru kurna ni ma, to się nie rozbuja, ani nigdzie nie odleci.

Pięć minut później zespół ratowniczo-szoferski kończył smutne obowiązki badania. Z defibrylatora wyłaniał się pasek z płaską linią asystolii, a Maks przystąpił do wypełniania dokumentacji wyjazdowej. Tymczasem za plecami ratowników, cichcem skradali się policjanci.
- Hm..mm... - chudy policjant odchrząknął scenicznie i popchnięty przez grubszego niepewnie zagaił rozmowę z kierowcą.
- Panowie macie może jakieś dokumenty denata? Bo nam trzeba do raportu i zgłoszenia...
- Ano mieliśmy... - odburknął szofer z niechęcią - ...ale schowaliśmy z powrotem do spodni... Żeby dokument nie zginął gdzieś przed przybyciem policji - dodał.
- Do spodni? - chudy zamrugał oczami i zerknął na leżące zwłoki.
- Ano do spodni... a konkretnie do tylnej kieszeni. Dać rękawiczki?
Szofer zrobił minę niewiniątka i sięgnął do własnej kieszeni po lateksowe, pożółkłe relikty medycznej przeszłości.
- Nieee... dziękuję... - wzdrygnął się chudy i spojrzał na starszego rangą kolegę.
- Ech... Patrz i ucz się! - mruknął gruby i podszedł do piszącego papiery Maksa.
- Można zerknąć? - zapytał z lisią miną.
- Nie można! - wołał ze złością kierowca - To dokumentacja medyczna objęta tajemnicą. A poza tym on pisze jak kura pazurem!
- Bardzo proszę - Maks uchylił kawałek karty wyjazdowej, na którym znajdowały się dane pacjenta.
- Co tu pisze..? - gruby wsadził nos w papiery, wyciągając z kieszonki munduru denkowe okulary.
- Ha! Mówiłem kurna, że nie rozczyta..! - triumfował kierowca
- To jest nazwisko... - tłumaczył Maksiu i odczytał głośno
- Linderberger
- Jaaaak?- zdumiał się starszy policjant
- Linderberger. Faktycznie brzmi obco.
- O Matko Boska, daj pan odpisać... - westchnął gruby i ubrał na nos okulary.

* * *

- Linder... ber... - funkcjonariusz mozolnie pisał nazwisko w swoim służbowym notesie. W procesie pisania uczestniczył nie tylko długopis, ale całe ciało policjanta, ze szczególnym uwzględnieniem wysuniętego na brodę jęzora.
- Ber...ger! Skończyłem! - gruby schował język i z dumą wypalił w stronę kolegi.
- Widzisz młody? Tak się pracuje! - sekundę później zerknął ponownie w notes i wymalowany na twarzy uśmiech zmienił się w pełne boleści zafrasowanie.
- Choroba... to nikt z naszej wsi... Znaczy obcy. Trza będzie zgłosić przez radio - mruknął drapiąc się po czuprynie.
- Zero jeden zgłoś się dla zero siedem! Pszszt.
Z radiotelefonu popłynął charakterystyczny szum puszczanego klawisza nadawania.
- Zero siedem, ja zero jeden zgłaszam się. Pszszt.
- Zero jeden, ja zero siedem, mam dla ciebie dane denata, do weryfikacji. Pszszt.
- Podawaj zero siedem. Pszszt.
- Linderberger... Karol. Pszszt.
- Karol... jak? Pszszt.
- Linderberger. Pszszt.
- Jaki??!! Pszszt.
- Linderberger! Pszszt.
- JAK?!? Ku.wa!? Pszszt.
- LINDERBERGER! Pszszt.
- Ja pie.dolę! Zero siedem, weź mi to przeliteruj! Pszszt.
Gruby otarł pot spływający strużką po zmarszczonym czole.
- Nie dość, że debil, to jeszcze głuchy! Wszystko mu trzeba jak dziecku literować - warknął policjant i głęboko nabrał tchu.
- Zero jeden, literuję nazwisko. Pszszt.
- Literuj zero siedem. Pszszt.
- eL jak Elżbieta...
Pszszszszszszszszsz...

Normalnie nieoszlifowany, diamentowy miSZCZ scrabble! :)

Ludzie są debilami

XIV Prawo Murphiego w medycynie ratunkowej: Inni ratownicy mają zawsze lepsze historie do opowiedzenia.
... czyli Historie zasłyszane.


Żeby nie było, że nie ostrzegałem...
Ostrzegam. Na końcu jest "nieprzyjemnie".

Historia dwudziesta - Ludzie są debilami.
 

* * *

 - Dajcie jeszszsze wódki! - Kazimierz Gałązka* zwany przez damską część imprezy Atrakcyjnym, kierując przymglone spojrzenie w stronę aneksu kuchennego, złożył kolejne zamówienie na alkohol.
Z zawodu hydraulik, z powołania Casanova-amator, z usposobienia lokalny pajac, stanowił ozdobę każdej popijawy, na którą nieopatrznie go wpuszczono. Gdziekolwiek się pojawił, niezmiennie zmierzał na szczyt towarzyskich (j)elit, rozsiewając wokół czar i osobisty urok wioskowego głupka. Jego tajemniczy magnetyzm przyciągał okoliczne panienki i sprawiał, że już po kilku chwilach każda rozchichrana śmieszka gotowa była oddać Kazikowi swoje największe posikane ze śmiechu skarby.
Atrakcyjny Kazimierz korzystał z tych "dotacji" skwapliwie, czym nieustannie narażał się odstawionej w kąt, męskiej części balangi. Tak było i tym razem.
Gałązka niczym kolarz, oderwał się od peletonu wkurzonych samców i w pocie czoła gnał na lotny finisz, przy którym już czekały na niego cztery rozemocjonowane dzierlatki.W celu zdobycia damskich względów pobił już dziś kilka debilnych rekordów i wygrał parę zakładów. W jego holu sławy, złotą zgłoską wyryły się takie osiągnięcia jak jedzenie pieprzu kajeńskiego, picie coli z mentosami w gębie oraz absolutnie brawurowy pokaz fireshow, czyli podpalanie własnych pierdów.
Właśnie trwał kolejny konkurs picia wódki na czas.
- Wódy!!! - wrzasnął Kazik, widząc jak zwycięstwo wymyka mu się z rąk. Jego konkurent kończył dwunastą kolejkę, podczas gdy on obalił dopiero dziewięć "shotów", z czego ponad połowę wylał na stół.
- Więssej wódy..!
Za późno. Zawartość piętnastego kieliszka zniknęła w rozchylonych ustach Grubego Zenka.
- Koniec, koniec!!! - zapiszczały dziewczynki - Zenuś wygrał! Ze-nuś, Ze-nuś!!
- Haaaa!!! - ryknął zwycięsko Zenek wylewając przy tym z ust reszki spiru - Kasssek, to dupa, nie fassset! Do wódy cza mieć łeb i głębokie gardło..!
Po tych słowach zwycięska góra mięsa zatoczyła się i zasypiając w locie, rypnęła z impetem na podłogę.
- Sssoooo..? - Atrakcyjny Kazimierz, widząc jak jego towarzyskie akcje tracą na wartości, podjął ostatni intelektualny wysiłek, by objąć prowadzenie i ostatecznie zwyciężyć.
- Ja ci pok... pokażę głębokie gardło... - błędnym wzrokiem spojrzał na stojące przy stole panienki, następnie z dłoni Rudej Gieny wyrwał kolorowego drinka z palemką i długą, zakręconą rurką.
- O so się założyszsz, że połknę tą słomkę w ssałości..?! No o so?!
- Ooooch Kaziu... - zawyły z zachwytu dziewczątka.
Niestety wyzwany na pojedynek rywal aktualnie znajdował się w krainie, gdzie alkohol nie szkodzi, a panienki są zawsze piękne oraz chętne i z tychże przyczyn nie był w stanie podjąć rzuconej rękawicy.  Wobec tego Kazik zdecydował się na samotne zmagania z plastikową materią i anatomią własnego przewodu pokarmowego.
Walka była ciężka. Po kilku odruchach wymiotnych, które jako żywo przypominały ryk jeleni podczas godów, wydawało się, że konkurs zostanie poddany walkowerem, lecz Gałązka okazał się prawdziwym specem od hydrauliki. Po dłuższym czasie końcówka rurki zniknęła w czeluściach Kazikowych ust.
- Kaziu, nasz bohater..! - podchmielone panienki w liczbie czterech, usiłowały zmieścić się na kolanach nowego lidera.
- This is Spartaaa! - zdawał się ryczeć bohater, choć zgromadzeni w kącie panowie przysięgali później, że nie był to żaden okrzyk, tylko ordynarne, aczkolwiek imponująco długie beknięcie.
Tymczasem skąpany w glorii i chwale Kazimierz zaczął odczuwać niepokój i uwieranie dobiegające, gdzieś z wnętrza jestestwa. Jako rasowy skurczybyk, zgryzotę sumienia wykluczył już na wstępie i wszelkie podejrzenia skierował w stronę rurki, która tkwiła gdzieś w przełyku. Wiercił się przy tym niespokojnie na krzesełku, aż rozchichrane śmieszki pospadały z kolan.
- Coś cię gryzie Kaziu? - panienki spoglądały na coraz bardziej zatroskaną minę, z której na pierwszy plan wyłaniały się wielkie, wytrzeszczone gały bohatera.
- Huhh... to dhobiazg... Po phostu huha mi nie chce zmięknąśśś...
- Hi hi hi... ależ on się dowcipas zrobił! Rura mu nie mięknie! To chyba dobrze? - próbowały ponownie władować się na jego nogi, lecz Kazik stanowczo zaprotestował.
- Kuhwa mać! Dosyśśś! Ghyzie mnie ta huha, że ja piehdolę!!! - wymówienie tego zdania było kolejnym nie lada wyczynem, gdyż Gałązka, budując tę karkołomną składnię, jednocześnie gmerał paluchami w gardzieli, usiłując wyrwać narzędzie tortur. Niestety...
- So.!? Ja sobie z duhną huhką nie pohadzę?!- szamotał się w ciżbie płaczących ze śmiechu niewiast.
Ano właśnie, nie poradzi sobie? On, bożyszcze zgromadzonych kobiet, naczelny samiec imprezy, specjalista hydraulik?
- O co się założycie, że się pozbędę tej słomki?! - chciał wypowiedzieć butne pytanie, lecz zamiast tego, z gardła popłynął cichy bulgot.
- Z dhogi!!! - wycharczał i wpadł do łazienki.
- Nie takie rury człowiek w robocie przetykał... - przekonywał samego siebie, przewalając półkę z chemią gospodarczą.
- Ha! To będzie w sam raz! - pomyślał, po czym w stojącej na umywalce szklance po sztucznych zębach rozpuścił sporą ilość granulek Kreta i duszkiem wypił tego Drinka na Dobranoc.
Trzy minuty później, uczucie uwierania w przełyku wzmogło się, co ciągle jeszcze przytomny Kazimierz odebrał jako przejaw słabego działania specyfiku.
- Du dupy z rozpuszczaniem! Tu potrzebny jest koncentrat! - pomyślał i wsypał do ust pół opakowania kretowych granulek do udrożniania rur. Była to ostatnia myśl w życiu magika-hydraulika.

* * *

- Ja pie.dolę! - ratownik medyczny Sławomir Brzózka** z niekłamanym przestrachem wpatrywał się w wywalone na wierzch, przekrwione gały mało już atrakcyjnego Kazimierza.
- Daj rurę. Spróbuję zaintubować... - niepewnie wypowiadał kolejne słowa, usiłując otworzyć koszmarnie obrzęknięte usta pacjenta.
Łyżka laryngoskopu dotknęła poparzonych tkanek i w tej samej chwili, na oczach Sławomira Brzózki, język Gałązki, zwiększając objętość, zrobił "psssss... i pfft!" - cicho pękł na dwie połowy.
Tak oto, z cichym puknięciem odszedł najbardziej wystrzałowy hydraulik z przedmieścia.

Ludzie są debilami!

--------------
* Kazimierz Gałązka - odebrał pośmiertną nagrodę Darwina pod innym, prawdziwym nazwiskiem.
** Sławomir Brzózka - żyje pod zmienionym nazwiskiem i ma się dobrze, podobnie jak inni bohaterowie tej opowieści.

"Bo pić trza umić!" - Gruby Zenek

Jak igła

Klęska jest jak ostra igła, na której usiadłeś... Cholernie boli, ale za to jaka motywacja, żeby natychmiast się podnieść...


Zimny, porywisty wiatr gnał po nocnym niebie kłęby ciemnych chmur. Zielony tunel z koron drzew przesuwał się nad drogą, omywany reflektorami pędzącej karetki. Koła ambulansu raz po raz podskakiwały na kocich łbach, przyprawiając w ten sposób załogę o nową porcję mdłości.
- P1 zgłoś się dla dyspozytora! - radiotelefon emitujący z wyświetlacza przygaszone, zielonkawe światełko, rozbłysnął nagle tęczą kolorowych kreseczek.
- Oho... nowa robota - pomyślałem zacisnąwszy mocniej dłonie na kierownicy.
- P1 dla dyspozytora..! - ponaglał głos z "innego świata" ciepłej i suchej stacji.
Ratownik medyczny Ptaszyna westchnęła przeciągle i widząc moją niemą agresję wobec elektroniki nadawczo-odbiorczej, złapała gruszkę mikrofonu:
- Zgłaszamy się.
- Zespół P1, przyjmijcie kolejne wezwanie... - głos zakłócany trzaskami i piskiem makrokosmosu, brzmiał jak wyrok długoletniego pozbawienia wolności, odczytany w stalowej beczce po ogórkach.
- Jesteśmy gotowi - odpowiedziała zrezygnowana Ptaszyna i pokazała język schowanej za sitkiem mikrofonu dyspozytorce.
- Miejscowość Zasiódmągórą, remiza strażacka. Wbite szkło w rękę.
- Przyjęłam, jedziemy... - burknęła ratowniczka i odwieszając "majka" na haczyk dodała:
- Mam złe przeczucia...

* * *

- No i dokąd teraz? - spytałem mijając zieloną tablicę z nazwą miejscowości.
Odpowiedź nadeszła błyskawicznie:
- Za... pięćdziesiąt... metrów... skręć... w lewo! - wyjaśniła sztuczna inteligencja z nawigacji GPS i aby rozwiać wszelkie wątpliwości dodała
- Skręć... w lewo... teraz! Jesteś u celu.
- Gdzie? Tu?! - zirytowałem się, zapominając, że kobiecy głos z pudełka przy szybie, to tylko kilka megabajtów zer i jedynek.
- Jesteś u celu. - powtórzyły zimne zera i jedynki.
- No chyba ty! - warknąłem przystąpiwszy do wzrokowych poszukiwań remizy.
- Może to tam..? - milcząca dotąd Ptaszyna wskazywała na majaczącą w mroku grupę ludzi oraz ognisko prześwitujące zza drzew.
- No to jazda! - zakrzyknąłem skręcając z asfaltu. Z animuszem odbiłem kierownicą, fantazyjnie depnąłem gaz i... utopiłem ambulans w błocie.
- Jesteś u celu. - odezwała się "pani" z GPS i zginęła pod moim wściekłym ciosem "z karata".

* * *

- Tutaj, tutaj! Szybko..! - niemiłosiernie ubłocona karetka wtoczyła się na plac rozganiając sprzed remizy tłumek imprezowiczów.
- Na miłość boską, szybciej! Ona tam krwawi! - czarnowłosa dziewczyna dobijała się do drzwi szoferki.
- A może by tak ubrać kaski..? - spytała Ptaszyna spoglądając na spore zbiegowisko falującej młodzieży
- Nie ma czasu! - odkrzyknąłem wyskakując z auta.
- Tutaj! Niech pan idzie tutaj! - Czarna prowadziła wprost do największej sali z dyskoteką. Poprawiłem szelkę plecaka na ramieniu i przyspieszyłem kroku.
Wewnątrz remizy opasał mnie tłok tańczących ciał. Dym z wytwornicy, kolorowe stroboskopy i dudniąca muza owinęły moje zmysły niczym duszny koc zarzucony na głowę.
- Gdzie..?! - nachylając się nad przewodniczką, wrzeszczałem wprost do ucha.
- Tam... w rogu! Za stołem! Ja muszę wracać do pracy! Do grilla! - wykrzyczała i rozpłynęła się w dymie.
W jedynym, ciemnym kącie sali siedziała zwinięta w kucki kobieta. Kurczowo ściskała prawą dłoń, z której powoli spływały strużki krwi. Chciałem odruchowo sięgnąć do kamizelki po latarkę, lecz moja ręka zamarła w pół drogi.
- Latarkę masz na kasku... w karetce... Buraku! - podpowiedziało w myślach moje drugie, niewarzywne "ja".
Miętoląc w ustach przekleństwo, ruszyłem za stół. Zachrzęściło pod butami rozbite szkło.
- Proszę mi pomóóóóc..! - kobieta zanosiła się histerycznym płaczem, który przewyższał nawet techno-decybele.
- Co się dzieje?! - wrzasnąłem zupełnie jak idiota, gdyż refleksy dyskotekowych świateł wyraźnie odbijały się w tafli szkła przenikającego drobną, damską dłoń.
- Pomoooocy..! - krew spływała po ręce tworząc na podłodze mozaikę z kropelek.
Buc, buc, buc... - nawalał z głośników bas
- Niech pani uniesie rękę wyżej!!! - krzyknąłem usiłując wyszarpnąć z kieszeni opatrunki i bandaż
- Ku.wa ja tu nic nie widzę!!! - przed oczami migały kolorowe błyski, miętowy dym gryzł w gardło, a publika ryczała skacząc w rytm.
Buc, buc, buc..! Tyłki do góry, cała sala się buja, to nie koniec imprezy, nie walcie...!
Za plecami nagle pojawiła się Ptaszyna.
- Jestem!! - huknęła mi do ucha.
- Dawaj bandaż i zobacz, czy nie ma więcej tego szkła!! - darłem się jak opętany.
Buc, buc, buc..!
- Aaaauuuaaaa!! Pomóżcieee!! - płakała kobieta
- Już! Już panią będziemy opatrywać! - wołając rozglądałem się jednocześnie w poszukiwaniu najkrótszej drogi ewakuacji z nieprzyjaznego środowiska pracy. Nagle, przed moimi oczami wyrosła duża postać. Świadomość zanotowała tylko parę szczegółów, które składały się na obraz strażaka. Galowa czapka, daszek z okuciem, dyndający naramienny sznur... Tyle zdążyłem zarejestrować, gdyż całą moją uwagę przykuła jego przerażona twarz wystająca spod rogatywki.
- Jezusie! Panie... tam... grill eksplodował!!! No leć pan tam!

Nie wiem jak zdołałem przedrzeć się przez tańczących na parkiecie ludzi.
- Ptaszyna, zostań z panią! - wykrztusiłem i łapiąc torbę z tlenem pognałem za strażakiem.
Zdawało mi się, że kogoś potrąciłem, ktoś przeklinał mi wprost do ucha, gdy próbowałem przejść przez wąski korytarz. Potem, tuż za drzwiami, na krótko uderzył mnie chłód nocy i przykry swąd spalenizny. Jacyś ludzie biegali w kółko, a nieopodal w czarne niebo leciały iskry. Chyba w biegu wykonałem zwrot na pięcie, kierując się w stronę płomieni. Obraz zlał mi się w czarno-kolorowe plamy. Przestałem widzieć, po prostu biegłem... i nagle silna ręka strażaka pchnęła mnie wprost w otwarte drzwi garażu.
- Ona jest tutaj! Ratuj ją pan!!!

* * *

Pierwsze wrażenie jakie dotarło do mojej świadomości, to cisza. Tak kompletnie inna od dudniącej echem sali dyskotekowej. Następny był zapach... nieprzyjemny, drażniący i wzbudzający niepokój. Dopiero potem oczy pozwoliły uchwycić ostrość obrazu.
Pod ścianą garażu klęczała dziewczyna, ta sama, która wcześniej prowadziła mnie do remizy. Jej czarne włosy spływały na lewy policzek przysłaniając młodą twarz... pół twarzy...
Drugiej połowy nie było.
Spod spalonych włosów ziała ogromna rana oparzeniowa, dymiła jeszcze. Przez chwilę zdawało mi się, że tkanka rusza się, skwierczy i świszczy.
- Świszczy..? Uspokój się, bo głupiejesz ze strachu... - myślałem gorączkowo.
W ciszy garażu wyraźnie słychać było świszczenie. Regularne, ciężkie, coraz szybsze.
Pochyliłem się nad oparzoną dziewczyną i zmartwiałem
- To z dróg oddechowych...
Ten dźwięk wróżył katastrofę. Oparzone drogi oddechowe poddawały się gwałtownemu obrzękowi, puchły zabierając ostatnią możliwość nabierania powietrza.
Pstryk... mała, diagnostyczna latareczka rozświetliła wnętrze oparzonej jamy ustnej. Wszędzie sadza i obrzęk.
Ranna walczyła o każde tchnienie, akcentując wysiłek jeszcze szybszym i głośniejszym świstem.
Wyszarpnąłem z torby maskę tlenową. Odkręcając reduktor, drugą ręką usiłowałem złapać mikrofon radiotelefonu.
- CPR zgłoś się dla zespołu P1. Potrzebujemy pilnie drugiej karetki. Oparzenie dróg oddechowych, silna duszność, rana twarzy..!
Rozpaczliwie rozglądałem się za resztą moich narzędzi pracy. Niestety większość sprzętu została w remizie.
- Gdzie jesteś?! - wzywałem w myślach ratowniczkę. Kolorowe wenflony wysypały się z kamizelki na podłogę, jakby chciały powiedzieć, że jedną ręką nie dam rady ich godnie obsłużyć.
Przejmujący oddech dziewczyny... Ogarniał całą moją mózgownicę, niczym przeciąg, wywiewający resztki pomysłów na działanie.
- Panie... - dopiero teraz zauważyłem strażaka, który nieśmiało wsadził głowę w uchylone drzwi garażu - Leć pan po moją koleżankę z remizy! Niech zabiera wszystkie graty i tu pędzi!
Tymczasem świst stawał się coraz cichszy. 
- Jasna cholera! Zaraz będzie po wszystkim... - czułem narastającą panikę - Muszę ją chyba zaintubować, bo się udusi.
Nerwowo roztrząsałem w głowie moje mizerne możliwości znieczulenia i uśpienia dziewczyny przed wsadzeniem rury w tchawicę. Otworzyłem torebkę z lekami, wysupłałem zestaw do intubacji. Majstrowanie przy zatrzaskach torby jedną i to drżącą z emocji ręką, trwało całą wieczność.
- Będę miał tylko jedną szansę... - pomyślałem o obrzękniętych tkankach - ...jedną, a potem koniec...
- Jestem! - głos Ptaszyny brzmiał jak wybawienie z wiekuistej niewoli - Co jest?
Nie zdążyłem odpowiedzieć. Świsty nagle ucichły. Ranna dziewczyna zwiotczała niczym szmaciana kukiełka i osunęła się z kolan na posadzkę garażu. Powieka opadła, przysłaniając nieuszkodzone oko.
- Ku.wa! To koniec..! - myśl jak pierwsza błyskawica zajaśniała pod czaszką, a potem rozpętała się prawdziwa burza z piorunami.
- Tętno? Oddech? Brak...
- Weź ambu! Wentyluj, ja uciskam klatkę...
- ...dwadzieścia osiem, dwadzieścia dziewięć, trzydzieści... Wentyluj!
- Nie unosi się klatka...
- Raz, dwa, trzy, cztery...
- Crew, słyszysz..? Nie unosi się klatka!
- ...dziesięć, jedenaście... Co?
- Nie wentyluje się..!
- ...piętnaście, szesnaście... spróbuj intubować!
Uciskałem klatkę czarnowłosej dziewczyny, a w myślach przewalały się gromy i gradobicie.
- Gó.no z tego będzie! Gó.no będzie..! - powtarzałem z przestrachem patrząc jak Ptaszyna usiłuje wepchnąć rurę w zapuchniętą gardziel.
- Oceń... - wysyczała ratowniczka przez ściśnięte nerwowo zęby
- Co?! - zapytałem nie przerywając uciskania. Nie byłem pewny, czy dobrze usłyszałem polecenie.
- Oceń...
- Co mam oceniać do cholery?! - wysapałem między kolejnymi uciskami - Przecież jeszcze intubujesz!
- Oceń rytm... Mamy NZK!
- Jezusie słodki! - pomyślałem z przerażeniem - Zgłupiałem do reszty... Co się ze mną dzieje?!
Złapałem łyżki defibrylatora i przyłożyłem do skóry na klatce dziewczyny.
- Aktywność elektryczna bez tętna... - warknąłem wznawiając uciski - A jak u ciebie?
W odpowiedzi zobaczyłem lecącą w powietrze rurkę intubacyjną. W ślad za nią podążyła prowadnica.
- Dupa! - zaklęła Ptaszyna - Nie zaintubuję... nie przejdę przez ten obrzęk!
- To co robimy..? Dziura w szyi? - popatrzyłem badawczo na ratowniczkę.
- Nie ma innego wyjścia! - Ptaszyna już grzebała w odpowiedniej przegródce plecaka. Sekundę później w jej dłoniach złowrogo zajaśniał zestaw do nakłucia błony pierścienno-tarczowej.
- Kłujemy? Tutaj..? - wielka igła zatrzymała się tuż przy szyi, jak świder powstrzymany ręką operatora.
- Wbijaj..! - wysapałem czując jak pot leje mi się po plecach. Ręce już drżały zmęczone nieustannym uciskaniem klatki piersiowej.
- Nie ma krwi w strzykawce... - relacjonowała Ptaszyna to, co oboje widzieliśmy jak na dłoni.
- To chyba dobrze. Dopinaj ambu i wentyluj... - sapałem coraz głośniej, a w myślach ciągnęły czarne chmury
- Wentyluj dziewczyno, wentyluj... tyle czasu zmarnowane. Tyle czasu bez tlenu... Co z tego wszystkiego będzie? - martwiłem się o efekt naszego działania.
Przerwałem na chwilę uciskanie i w napięciu obserwowałem ruch dłoni ratowniczki. Pierwsze dmuchnięcie... Nic. Drugie... klatka ani drgnie.
- Dmuchnij jeszcze raz... - poprosiłem cichutko, czując jak cierpną mi usta i krew odpływa z głowy.
- Nic... Nie unosi się...
Nagła bezradność skrępowała mi ręce, oczy i umysł. Patrzyłem na biedną, oszpeconą twarz leżącej dziewczyny.
- Przepraszam, że nie potrafię ci pomóc... - autentyczny żal kłuł mnie setką igieł pod żebrami. Niezwykle ostro docierała do mnie cała beznadziejność sytuacji.
- Nie mamy nabranych leków, nie mamy założonych wenflonów, nie mamy nic..! Jesteśmy w czarnej dupie! Jezu... dlaczego nie możemy wentylować?!
Igły ukłuły mnie boleśnie po raz kolejny. Tym razem wyżej, gdzieś w okolicy serca.
W tej właśnie chwili mój wzrok padł na szyję dziewczyny i założony zestaw do konikopunkcji.
- Igła..! W zestawie nadal sterczy ogromna igła... Nie usunęliśmy jej! To dlatego nie możemy...

- Stop! Dziękuję bardzo, koniec czasu! - głos sędziego zawodów, niczym głos boga wyrwał mnie ze świata pozoracji. Zamrugałem oczami.
Czarnulka uśmiechała się półgębkiem, delikatnie, by nie zniszczyć wspaniałej charakteryzacji oparzenia. Sędzia pochylał się nad nią konsultując szczegóły oceny.
- Pozbierajcie szybciutko swoje graty. Następni zawodnicy już są w drodze.
- Ale zmaściliśmy... - szepnąłem do zmachanej Ptaszyny.
- Nom... - odpowiedziała niewyraźnie, przyglądając się wielkiej igle z morderczego zestawu -...a tu jeszcze cała noc przed nami...

Nosił wilk razy kilka cz. 2

Początek tej historii można znaleźć tutaj

* * *

Karetka pędziła na sygnałach, przecinając mroki nocy niebieskim stroboskopem
- No... zbierz dupę w troki i nie panikuj Crew... - pomyślał Crew wciągając głęboko powietrze - ...dasz radę... Musisz!
Gdzieś z tyłu głowy kołatała jeszcze cichutka i nieśmiała myśl
- Żeby tylko nie było strasznej masakry... żebym nie dał ciała i nie wyzionął ducha jednocześnie...
Niestety widok jaki odsłoniły reflektory ambulansu rozwiał wszelkie nadzieje na lekką pracę.
Powolutku minęli przewróconego tira z naczepą ustawioną w poprzek drogi. Wielki pojazd wyglądał jak martwy wieloryb wyrzucony na asfaltowy brzeg. Kilkadziesiąt metrów dalej, w pocie czoła pracowali strażacy. Słychać było wyraźny warkot ich stalowych zabawek, a świetlne snopy elektrycznych najaśnic lizały pogięte blachy drugiego samochodu.
Kiedy karetka zbliżała się do smętnych resztek osobówki, Crew nie pamiętał już o swoich zdrowotnych problemach. Schwycił torbę opatrunkową oraz defibrylator dla przeciwwagi i potruchtał w stronę wraku.
Dalsze wydarzenia potoczyły się wartko i zostawiły w umysłach pracujących ratowników pojedyncze przebłyski świadomości, niczym flesz aparatu zamrażający sekundy wspomnień.

Wilczur, sobie tylko znanym sposobem, natychmiast wcisnął się do resztek czegoś, co kiedyś było dumnym wnętrzem samochodu. Crew nie zdążył nawet stęknąć, a już drogę zastąpili mu strażacy próbujący z uporem maniaków testować wszystkie narzędzia na blachach zmiażdżonej karoserii.
- ...eskę, eskę!!! - spośród żelastwa dobiegało wołanie Wilczura, zagłuszane hukiem agregatów.
- Cooo??!! - Crew nie mógł dosłyszeć stłumionych żądań doktora. Usiłując rozgarnąć dwa zastępy strażaków, intensywnie dumał
- Jaką on chce kurna eskę?! Przecież to my jesteśmy eska!!!
Wreszcie ryzykując własną i tak już niezbyt ładną buźkę, zanurkował między strażackie nogi i wsunął głowę wprost pod pracujące rozwieraki.
- Co doktor chciał?! - wrzasnął w ciemną czeluść auta
- Deskę ku.wa!!! Dawaj deskę! - doleciało z mroku
- Aaaa deskę..! - olśniło nagle ratownika - Leć po deskę! - wrzasnął do kierowcy niczym w grze "podaj dalej" - A kołnierz doktor chce?!
- Mogę chcieć..!
- Słucham..?!
- DAWAJ TEN KOŁNIERZ!!!
- Proszę bardzo... - kołnierz zniknął pod blachą - A doktorze, jak my go stąd wyciągniemy?!
- *%##!?#$%** - nieparlamentarny opis techniki wyciągania zginął w łomocie maszyn.
- Przepraszam jak??!!
- Tak samo ku.wa jak tu wlazłem! Rozganiaj tych strażaków i łap się za drugi koniec deski!!!
Cała ta konwersacja trwała naprawdę bardzo krótko. Zupełnie jak flesz, który błysnął w mroku i zgasł.

* * *

- Podpinaj elektrody, puść tlen i wentyluj przez maskę... - sapał zziajany Wilczur, kiedy wsadzili nieprzytomnego pacjenta do karetki. Crew dopiero teraz uświadomił sobie, że jego serce wali jak szalone, ale ledwie o tym pomyślał, już musiał spełniać lawinowe polecenia lekarza.
Jeden rzut oka na monitor wyjaśnił całej trójce powagę i jednocześnie beznadziejność sytuacji.
- Reanimujemy! Proszę uciskać klatkę piersiową. - warknął doktor i spojrzał na bladego ratownika - Dobra, sam będę uciskał... Jeszcze mi się tu cholera przekręcisz. Ale ty zakładaj wkłucia, nabieraj leki i puszczaj kroplówki. Ruchy, ruchy zdechlaku!
Reanimowali na zmianę. Doktor, kierowca i... Crew, który dotknięty nomen omen do żywego tym "zdechlakiem", powiedział, że prędzej padnie na posterunku niż zostawi kolegów bez zmiany w reanimacji.
Trwało to wszystko ze czterdzieści minut, choć wszystkim się zdawało, że kolejny flesz błysnął i zgasł.
W końcu stale powiększający się obwód brzucha pacjenta i płaska linia uparcie rysująca monitor wymusiły lekarską, smutną decyzję.
- Kończymy panowie... Dość. Idź po worek, zapakujemy ciało. Daj mi papiery do wypełnienia. Musimy czekać na prokuratora.

* * *

Dziwna to chwila i nieprzyjemna, kiedy zespół musi przyznać się do porażki.
Zatopiony w mroku ambulans nadal tkwił na poboczu drogi. Nieopodal strażacy usuwali z asfaltu pozostałości po tragedii. Wewnątrz karetki panowała cisza.
Kierowca zdawał się drzemać za kółkiem, choć wszyscy wiedzieli, że udaje. Doktor w świetle lampki skrzętnie wypełniał dokumenty, natomiast Crew padł na kolana i... zaczął zbierać papierki, woreczki, potłuczone ampułki po lekach i całe "tony" innych śmieci, jakie po każdej reanimacji przysłaniają podłogę przedziału medycznego.
- No i żyję. Nie zginąłem... - myślał ratownik i z pewnym, niezbyt stosownym do chwili zadowoleniem stwierdził, że jego serce pracuje jakby wolniej i tak jakoś... zdrowiej. Tylko mięśnie jeszcze drżały po niedawnym wysiłku, a w głowie huczało ciśnienie całej akcji.
- Te zdechlak... - doktor stukając długopisem po ramieniu ratownika, przerwał jego hipochondryczne rozmyślania - ...weź no jeszcze zmyj tą krew - lekarski długopis wskazywał niewielką strużkę zastygłą na białych drzwiach przedziału medycznego.
- Tylko sobie nie zdechlak, ok? - mruczał Crew wyciągając z szafki "Najsilniejszy spray na bakterie, wirusy i inne dziadostwo, które zmyć trzeba".
- A jak to nie zdechlak?! - zrzędził dalej Wilczur - A kto ledwie girami ruszał przy aucie? Komu musiałem kroplówkę zapinać? Ja zawsze powtarzam: Trza być zdrowym w pogotowiu!
Crew ze złością nacisnął dźwignię zbiorniczka, kierując ciecz na zakrwawione drzwi.
- Powiadam jeszcze raz. Trza być zdrowym w pogotowiu, a nie same zdech... kheee.... kheee... tfuu..! - lekarz urwał w pół zdania swoją tyradę i ku zdumieniu ratownika zajął się gwałtownym odkrztuszaniem i pluciem.
- A cóż on tak gruźliczy? Komara połknął, czy ćmę? - Crew jeszcze o tym nie wiedział, ale właśnie stała się rzecz z pozoru niemożliwa. Oto zbyt mocno wystrzelony strumień środka dezynfekcyjnego odbił się od ścianki karetki i wpadł wprost do otwartych ust siedzącego nieopodal Wilczura.
Kiedy fakt zaistnienia tegoż, jakże durnego, wypadku przy pracy dotarł wreszcie do świadomości ratownika, ten zdołał tylko pomyśleć:
- Jasna dupa! Trzy lata bym celował i bym nie trafił..!
Jednak myśl tę radosną, Crew zostawił dla siebie, a na głos wypowiedział pełne boleści:
- O pardąsik... Nie chciałem...

* * *

- Khhh... tfu..! Ależ to cholerstwo pali - wycharczał doktor i poleciał do pobliskiego rowu ewakuować z organizmu toksyczną substancję.
- No nareszcie cisza... - pomyślał nieco rozbawiony ratownik. Jednak komizm sytuacji i głupawy uśmieszek szybko zniknęły wraz z powrotem lekarza.
- Chrum, chruum... - powiedział Wilczur, niczym rasowy dzik poszukujący trufli, choć Crew mógłby przysiąc, że przed nim stoi, o zgrozo, najprawdziwsza świnia.
- Słucham..? - ratownik z niepokojem wpatrywał się w opuchnięte, zniekształcone rysy doktorskiej twarzy.
- Chrummm... ciśnienie... - resztką sił wychrumkał doktor i klapnął na fotel.
- Służę uprzejmie - Crew szurnął nogami i wyciągnął z plecaka ciśnieniomierz
- Oj niestety ciśnienie spada. Życzy sobie doktor venflon i kroplówkę?
- Chrum...
- Może się umówimy w ten sposób... - lekko już wystraszony ratownik próbował uspokoić swojego, nowego pacjenta - ...że jedno "chrum" oznacza "tak", dwa "chrum" znaczy "nie", a trzy razy "chrum", to "nie wiem". Może tak być?
- Hmmmzzz... hzzzzzffff....
- A czy doktor byłby uprzejmy otworzyć buziaka?
W świetle diagnostycznej latarki Crew ujrzał wnętrze lekarskiej paszczy. Widok języczka na końcu podniebienia niemal przyprawił paramedyka o zawał. Owa struktura anatomiczna, zazwyczaj wielkości małej fasolki, teraz urosła do rozmiarów sporego kciuka.
- Ja to pie.dolę! - pomyślał struchlały ratownik i spojrzał na czarny worek ciągle spoczywający na noszach - ...Nawet nie mam go gdzie położyć! Jak zaraz się zacznie dusić, to mam przerąbane!
Buch, buch, buch... Serce znów tłukło się po całej klacie.
- Doktorze, chyba musimy podać leki. Ja będę wyciągał fiolki z ampularium, a doktor niech chrumka... znaczy kiwa głową, co chce do żyły. Jeszcze tylko sobie wezmę zestaw do nakłucia błony pierścienno-tarczowej...
- Hmmmzzzzz... chrrr...!!!
- Ależ oczywiście, że tylko na wszelki wypadek. Spokojnie, wszystko będzie dobrze. W końcu to pan tu jest lekarzem... No to co podać? Ampułeczkę tego?

Do akcji zaangażowano również kierowcę, który od jakiegoś czasu bacznie obserwował całe zajście przez okienko szoferki. Kroplówki z krystaloidami toczyły się z radosnym szumem, poszły pierwsze dawki leków. Crew wyciągał i prezentował przed zapuchniętymi oczami doktora kolejne fiolki, kierowca mierzył nerwowo ciśnienie, a zmaltretowany Wilczur w pewnej chwili sięgnął do torebki z lekami i w drżącej dłoni, niczym talizman zacisnął ampułkę adrenaliny.
- Chrrrzmmmmfff...
- Tak wiem doktorze... Jak by co, adrenalina pół miligrama domięśniowo, spokojnie. A jeśli będzie trzeba, to i reanimację jeszcze damy radę pyknąć. We dwóch z kierowcą ma się rozumieć!

* * *

Dwa dni później, cała trójka spotkała się na kolejnym dyżurze w stacji.
- Dzień dobry doktorze, widzę, że już lepiej..? - Crew uśmiechał się przyjaźnie do lekarza
- Lepiej chrum... chrum... - odparł Wilczur vel Dzik - Jeszcze mam niewielki obrzęk chrum, ale jestem pod opieką kolegi alergologa.
- A widzi doktor jak to jest? Ja zawsze powtarzam. Trza być zdrowym w pogotowiu! - podsumował ratownik i polazł myć ambulans "Najsilniejszym spray'em na bakterie, wirusy i inne dziadostwo, które zmyć trzeba".

Nosił Wilk razy kilka, teraz Crew musi ponieść Wilka... żądło pogotowianej ironii ;)

--------------------------

P.S. Oczywiście "całość" opisywanych zdarzeń jest wytworem mojej chorej wyobraźni ;)

Nosił wilk razy kilka cz.1

Ludowe mądrości i przysłowia... mimo iż niektóre ukuto wiele pokoleń wstecz, nadal, jakże trafnie oddają charakter współczesnej społeczno-ekonomiczno-mentalnej rzeczywistości. Dotykając wielu dziedzin życia, uczą, przestrzegają, chwalą lub ganią.
Nierzadko takie powiedzonka "zaglądają" również w nasze, pogotowiane podwórko.
Na przykład, wszystkim dobrze znane: Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.
Zwłaszcza w pogotowiu można poczuć to kłujące żądło ironii ;)

* * *

Dla młodego doktora Wilczura* początek nocnego dyżuru nie różnił się niczym od setek podobnych, już odfajkowanych i puszczonych z etykietką "nuda" w niebyt zawodowej przeszłości. Herbatka, telewizorek w pogotowianej "świątyni kultury" i meczyk na eurosporcie. Ot, niemal rytuał.
- Uaaaaahhh... - ziewnął przeciągle słysząc anemiczne szuranie kroków na korytarzu.
- Ależ nudy... - zdążył jeszcze pomyśleć, gdy w drzwiach świetlicy stanął jeden z jego ratowników.
- Cześć Crew, razem dzisiaj jeździmy?
- Razem... - odburknął ratownik jakoś niewyraźnie.
- A coś ty taki blady? - Wilczur zainteresował się grzecznościowo, by podtrzymać upadającą już na wstępie konwersację. Sekundę później ugryzł się w język, wiedząc iż podobne pytania zazwyczaj kończą się dla lekarzy bardzo niedobrze.
- No właśnie doktorze, bo ja sprawę mam... - wystękał blady paramedyk i wyciągając pół rolki zadrukowanego ekg, cicho wyszeptał - Można by rzucić okiem?
- A czyje to? - jęknął Wilczur rozwijając taśmę na całą długość własnych ramion i szczerze żałując poprzednich wyrazów pseudo-troski.
- No moje... - odparł ratownik i pobladł jeszcze bardziej - ...przed chwilą sobie druknąłem w karetce...
Doktor jednym okiem lustrował szlaczki ekg, a drugim łypał na "pacjenta". 
- Ty, Crew nie szukaj sobie chorób tam, gdzie ich nie ma... Zostawiłeś chociaż coś papieru dla innych, bardziej chorych? - fuknął, by zamknąć sprawę "leczenia", ale widząc jak ratownik drżącą ręką ociera pot z czoła, westchnął i brnął dalej w anamnezę.
- Co ci?
- Nie wiem... kiepsko się czuję. Serce mi strasznie wali, chyba przesadziłem dziś z siłownią. No i do tego mam fatalne skurcze wszystkich mięśni. Naprawdę ledwie dycham... Jak siedzę, to jeszcze jakoś wytrzymuję, ale jak wstanę, zaraz tachykardia i mnie słabi.
- Pewnie się wypłukałeś z elektrolitów. Ech, co ja z wami mam... - Wilczur stęknął podnosząc się z sofy - No dobra, chodź. Zrobię ci jakiś koktajl.
Zagłębiony do pasa w szafie z lekami, mieszał magiczne mikstury, gderając pod nosem.
- Dyżur na esce ma, a sam chorego udaje. To z kim ja mam jeździć, ludzi ratować?
Po chwili skończył pichcić specyfiki i z odbezpieczonym, gigantycznym venflonem skradał się do ratownika.
- No daj rączkę robaczku. Nie bój się, igiełka ukłuje jakby muszka ugryzła.
Crew nie miał sił na ucieczkę przed lśniącym szpikulcem. Poddał się wprawnym zabiegom i już po kilku sekundach, wprost w jego żyłę ciurkała życiodajna kroplówka.
- A teraz kładź się do wyra! - zakomenderował lekarz - Ma być spokój, nigdzie dzisiaj nie jeździmy. A ty... -  warknął do osłupiałego kierowcy, współlokatora w pokoju - ... ty mu opowiedz bajkę na dobranoc... i odłącz kroplankę jak zleci.

* * *

Crew leżał na przydziałowej wersalce czując jak jego serce wybija afrykańskie, dzikie rytmy.
- Buch, buch, buch... jak trzepaczką w dywan. -  Miał wrażenie, że nad łóżkiem unoszą się kłęby kurzu wytłuczonego ciężką kardio-pracą.
- No i jak tam..? - zapytał kierowca odpinając pustą butlę po kroplówce - Lepiej ci?
- Lepiej... Chyba... - niepewnym głosem odparł ratownik i przykrył skołataną głowę śpiworem.
- No to śpimy. Venflon sobie wyjmiesz rano... - dyżurowy kolega zgasił światło i ziewnął przeciągle - ...dobranoc.
- Dobra... - chciał odpowiedzieć spod śpiwora Crew, lecz końcówka słowa utonęła w brzęku alarmowego dzwonka.
- Zespół eS do wyjazdu. RAZ, DWA!!! - rozdarła się na korytarzu dyspozytorka.

* * *

- Oż w mordę jeża..! - zaklął szpetnie doktor Wilczur, potykając się w ciemnościach o służbowe obuwie taktyczne. Z korytarza dobiegały ponaglające wrzaski dyspozytorki.
- Eska wyyyjaaazd!
Zgrabny sus wystarczył, by lekarz znalazł się w świetlówkowej jaskrawości holu. Tu już czekał na niego ratownik ściskający w bladej dłoni kartę wyjazdową.
- Do czego jedziemy, Crew?
- Wypadek samochodowy... Jeden nieprzytomny.
- A ty jak się czujesz?
- Su... supper... - odpowiedział zagadnięty i szorując ramieniem po ścianie, "żwawo" powlókł się w stronę karetki.

- No rewelacja... - pomyślał doktor, sadowiąc tyłek w szoferce obok drzemiącego kierowcy. - Jeden śpioch, a drugi..? Żyje tam w ogóle?
Rzut lekarskiego oka na tył karetki ujawnił ratownika przewieszonego niedbale przez fotel w pozie absolutnego bezwładu.
- E! Żyjesz?!
- Żyję... - odpowiedział Crew, choć Wilczur mógłby przysiąc, że słyszy słabe "umieeeeraaam..."
Obawy dotyczące przydatności zespołu do akcji ratunkowej skumulowały się pod czaszką doktora i po krótkiej chwili wrzenia, dały upust emocjom.
- W mordę jeża, trza być zdrowym w pogotowiu! - huknął na całe gardło
- I wyspanym..! - dodał, trącając w ramię drzemiącego kierowcę, gdyż właśnie zbliżali się do ostrego zakrętu.

C.D.N.

----------------------
Doktor Wilczur - nazwisko oczywiście nie ma absolutnie nic wspólnego z autentyzmem postaci, brawurowo kreowanej przez jednego z ciekawszych lekarzy jakich dotąd poznałem :)