Życiem doświadczeni.

Mężczyzna leżał na wznak, spoglądając bezradnym, rozedrganym wzrokiem w przysłonięte rusztowaniem niebo. Jęczał z bólu przy każdej próbie złapania oddechu, a w otwartych ustach, co rusz pojawiała się wiśniowo-różowa piana.
- Dzień dobry, pogotowie ratunkowe...
Głos dobiegał jakby zza grubej ściany. W uszach poszkodowanego ciągle szumiało od upadku.
- Słyszy mnie pan?!
Podjął wysiłek, by zlokalizować osobę wypowiadającą natarczywe słowa. W poszukiwaniu rozmówcy, zadarł głowę nieco w tył, ale pełny zakres ruchu uniemożliwiał ostry ból wiercący dziurę, gdzieś w głębi szyi. Tymczasem głos mówił dalej.
- Dobra, otwiera oczy, rusza się. Jest przytomny. Dawaj kołnierz.
Nad głową zamajaczył niewyraźny kształt człowieka w jaskrawej kurtce. Wzrok z trudem wyostrzył się na plakietce z napisem "Ratownik Medyczny".
- Ratujcie... - chciał krzyczeć, ale zamiast tego, z jego ust wypłynął słaby głos i odrobina podbarwionej krwią śliny.
- Gościu, mów co cię boli? - ratownik usiłował zebrać wywiad i jednocześnie zakładał kołnierz ortopedyczny.
- Żebra... - wycharczał, czując jak w poruszanej szyi chrzęści coś nieprzyjemnie.
- Tylko żebra? Pokaż pan...
Medyk podniósł potarganą koszulkę i macał dłonią ścianę klatki piersiowej. Z lewej strony widać było wyraźną deformację, która to unosiła się, to znów opadała pod skórą, odwrotnie do ruchów reszty żeber.
- Coś jeszcze boli? Brzuch? - ratownik dopytywał,  uciskając dłonią powłoki brzuszne.
- Nic... Zupełnie nic nie czuję...
- Dobra... - badający zignorował odpowiedź pacjenta i dopytywał dalej
- Co pan robił? Skąd spadł? Stracił przytomność?
- Nie straciłem... Spadłem z góry... - mężczyzna wzrokiem wskazał ustawione przy budynku rusztowanie - Ciężko oddychać... - poskarżył się.
- Ech... - ratownik westchnął znużonym głosem - ...daj mi słuchawki i idź po deskę. - warknął do kolegi.
- Pan pooddycha chwilę głęboko! - powiedział wkładając do uszu oliwki stetoskopu.
Po prawej stronie słychać było delikatne szumienie, ale lewa ściana klatki piersiowej milczała jak zaklęta. Medyk jeszcze raz, dla pewności osłuchał obie strony, potem jeszcze raz i ponownie.
- Dobra, mamy odmę po lewej... - powiedział do drugiego ratownika, który właśnie układał deskę obok poszkodowanego.
- Gruba igła i jedziemy z tym koksem!
Chwilę później igła pomarańczowego wenflonu wbiła się pomiędzy uszkodzone z lewej strony żebra.
- Nic nie syknęło? - zdziwił się badający - Dawaj następną!
Drugi wenflon miękko zatopił się w przestrzeń międzyżebrową, podobnie do poprzedniego, nie wydając oczekiwanego dźwięku.
- No co jest?! - ratownik wykazywał lekkie zniecierpliwienie robotą, która nie szła po jego myśli.
- No nic. Rolujemy gościa na deskę i do karetki! - zakomenderował i sapiąc z wysiłku, wprowadził w czyn zaplanowaną technikę transportu.
- Jedziemy do szpitala! - krzyknął gromko, gdy drzwi ambulansu zatrzasnęły się za kierowcą-ratownikiem. Ruszyli wyjąc sygnałami.
Kilka kilometrów dalej, pacjent zaczął pojękiwać nieco inaczej niż dotychczas. Różowa piana ściekała mu z kącika ust, barwiąc białą, miękką wyściółkę kołnierza.
- No, co tam się dzieje? - ratownik ruszył się z fotela i nachylił nad noszami.
- Słabo mi... - zajęczał ranny - ...mam czarne plamy przed oczami. Ledwo widzę.
- Może ciśnienie panu zmierzę..?
Spuszczane z mankietu powietrze syczało długo i równomiernie, a wskazówka na manometrze zaczęła podrygiwać dopiero przy wartości osiemdziesiąt milimetrów słupa rtęci. Ratownik niepewnym ruchem rozwijał kabel prowadzący do monitora, zapiął elektrody i ustawił na panelu obraz z odpowiednich odprowadzeń.
- Sześćdziesiąt dwa na minutę, miarowe... - powiedział sam do siebie, obserwując krzywą ekg i nieco uspokojony klapnął na fotel.
Jakby na potwierdzenie uspokajającej diagnozy, pacjent przestał jęczeć. Charczał cicho w rytm urywanego oddechu, a z każdym westchnięciem ponad wargi wzlatywały malutkie, bordowe kropelki, niczym miniaturowe, dojrzałe wiśnie.
Mijały kolejne minuty, karetką tłukło na nierównościach drogi.
- Pan mnie słyszy?! - kierownik zespołu ratownictwa medycznego kilkakrotnie potrząsał ramię pacjenta. Nie było żadnej reakcji. Medyk ponownie napompował mankiet ciśnieniomierza. Tym razem pomiar wskazał pięćdziesiąt milimetrów.
- Gość stracił przytomność. Monitorujemy i jedziemy dalej! - zawołał do kierowcy, kolejny raz spoglądając na ekran defibrylatora.
Dziesięć minut później, ranny mężczyzna westchnął tak jakoś głęboko, przeciągle i przestał oddychać. Miniaturowe kropelki zastygły na nieruchomym podbródku.

* * *

- W tym miejscu zakończymy sobie tę pozorację... - westchnąłem ciężko, niczym pacjent, którego tor oddechowy symulowałem od kilku minut. Postanowiłem przerwać scenariusz, bo ilość błędów, jaką popełnił ratownik, powoli umykała moim zdolnościom zapamiętywania. Zmuszanie chłopaka do dalszych działań na manekinie zakrawałoby już o molestowanie.
Nerwowo miętosiłem w dłoniach długopis, zastanawiając się, jak przekazać informacje kursantowi, aby zrozumiał niezwykle "żywą" potrzebę dokształcania się, a przy tym nie odczuł wstydu i presji zgromadzonych w sali uczestników szkolenia.
- Zacznijmy od początku... - powiedziałem, patrząc łagodnie na umęczonego akcją ratownika - Podchodząc do pacjenta z takim mechanizmem urazu, warto zadbać o to, aby nie poruszał zbytnio głową...
- No wiem! - przerwał mi z lekką agresją w głosie.
- Wiesz..? - zapytałem i uniosłem brwi w lekkim zdziwieniu - To super, jak wiesz. Spróbuj następnym razem wiedzę przełożyć na wykonywane czynności. Idźmy dalej... Kontrola ABC, znasz?
- Znam... - odburknął.
- To czemu nie wykonałeś?
- Był przytomny. Po jakiego grzyba mam mu badać oddech i tętno?
Wzruszyłem ramionami, czując rosnące zażenowanie. Kurs, w którym uczestniczyliśmy, nie był formą przyswajania elementarnej dla ratowników wiedzy, ale czymś znacznie bardziej "specjalistycznym". Tkwiliśmy pośród kosmicznych technologicznie opatrunków, zbajerowanych sprzętów i gadżetów militarnego pochodzenia, a moje krótkie zajęcia miały być jedynie przypomnieniem i wprowadzeniem do dalszych zadań. Walcząc z własnym zniechęceniem, odpowiedziałem:
- Celem tych ćwiczeń jest doskonalenie metod badania i postępowania z pacjentem w opiece przedszpitalnej. Nie ma jednej, najlepszej metody zbadania pacjenta, ale ocena podstawowych parametrów życiowych jest postępowaniem na tyle uniwersalnym, iż większość podręczników i zdrowy rozsądek zalecają kontrolę ABC na "dzień dobry".
- Ja pracuję ponad dziesięć lat w pogotowiu i mam własny schemat badania. - zaczepny ton zwiastował nadciągającą burzę. Nie chciałem awantury na pierwszej stacji ćwiczeniowej, dlatego uspokajająco machnąłem dłonią.
- No dobrze. Powiedz w takim razie, co udało ci się u pacjenta wybadać?
- Miał odmę...
- Naprawdę? A jak to stwierdziłeś?
- Po jednej stronie klatki nie było szmeru.
- Brak szmerów pęcherzykowych po jednej stronie, to wyłącznie objaw odmy?
- No, tak...
Jakiś kursant niecierpliwie szurnął nogami i podpowiadał
- Może być jeszcze płyn w jamie opłucnej. Na przykład krew...
Skinąłem głową potwierdzając rzuconą w próżnię podpowiedź.
- A skoro już o tym mowa... Jakie objawy wskazują konieczność odbarczenia odmy?
Cisza świadczyła o tym, że doświadczenia ratownika w tym zakresie są "niezwykle bogate".
- Co jeszcze było pacjentowi? - pytałem, chcąc podsumować działanie i zakończyć jakoś miłosiernie tę scenę.
- No chyba tyle...
- Tyle? - mój głos ponownie wyraził zdziwienie - W karetce ranny stracił przytomność. Mógłbyś podać jakiś prawdopodobny powód pogorszenia jego stanu?
- No nie wiem... Może te żebra złamane?
- Może... A może, gdybyś zbadał więcej, udałoby ci się więcej odkryć?
- Zbadałem wystarczająco. Był nieprzytomny, ale go monitorowałem. W mojej pracy to wystarcza, żeby wieźć pacjenta.
Uśmiechnąłem się cierpko, widząc, że nasza rozmowa nieuchronnie zmierza w stronę teoretycznych zapasów "kto-kogo?"
- Powiedz, jaką pacjent miał saturację? Czy istniała potrzeba prowadzenia tlenoterapii? Drogi oddechowe były zagrożone niedrożnością? Czy jego parametry wskazywały na konieczność toczenia płynów? Czy pomyślałeś o zapewnieniu dostępu donaczyniowego? Widziałem, że mierzyłeś mu ciśnienie dwukrotnie. Nie zdziwiło cię to, że "leciał" z ciśnieniem na łeb, na szyję?
Wzruszył ramionami.
- Nie wiem... może jakiś wstrząs?
- Masz pomysł, jaki?
- Krwotoczny?
- A krwawił intensywnie?
- Nie... nie widziałem.
- A zbadałeś i obejrzałeś dokładnie wszystko?
- ...
- A plecy? Pośladki? Nogi? Chciałbyś w szpitalu oddać pacjenta zbadanego do połowy?
- Zawsze mogę napisać w karcie, że nie zbadałem pleców... - zdawało mi się, że w głosie ratownika słyszę tłumiony gniew. Po ostatnim zdaniu, które usłyszałem już z kolejnych ust i mnie trochę "wywróciło" żołądkiem z irytacji.
- Ludzie... Co wy macie z tym pisaniem w kartach o niezbadanych plecach?! Gdzie tego uczą? A mogę napisać, że w ogóle pacjenta nie dotknąłem?
W sali zapanowała nieprzyjemna cisza. Część kursantów patrzyła zakłopotana po sobie, podczas gdy inni chcieli mnie zamordować wzrokiem obrażonych rat-medów.
- Nasze wieloletnie doświadczenia... - jeden z urażonych słuchaczy rozpoczął mowę, której początek był zapowiedzią burzliwego końca dyskusji. Szczęśliwie, główny bohater i "sprawca" zamieszania, podniósł się energicznie z podłogi, na której wciąż klęczał przy manekinie. Po chwili milczenia, równie energicznie usiadł na krześle, teatralnym gestem uciszył adwokatów i przemówił.
- Pracuję od tylu lat, że wiem, co mam robić i kiedy. Wiem też, że w karcie Medycznych Czynności Ratunkowych jest rubryka "opis", czy tam "uwagi" i w niej mogę pisać wszelkie kwestie na temat moich działań, tego co zbadałem i wykryłem, a czego nie.
Sens słów, które wypowiadał, był neutralny, ale wzrok, postawa ciała oraz intonacja, wysyłały wyraźny komunikat: "Nie będziesz mnie pouczał, leszczu!"
Bezsilnie opuściłem ręce, niziutko, tuż nad ziemię.
Cały absurd sytuacji polegał na tym, że nie miałem najmniejszej ochoty nikogo pouczać. Charakter kursu i prowadzonych zajęć wymagał ode mnie jedynie modelowania przebiegu ćwiczeń i ewentualnego naprowadzania uczestników na możliwe rozwiązanie. Taki "dobry wujek-ciepłe kluchy", a nie żaden "turbo-instruktor". Tymczasem rozgrywane zdarzenia i agresywne nastawienie niektórych ratowników, przekroczyły moją umiejętność pozytywnej reakcji.
Chciałem jak najszybciej zakończyć jałowe dyskusje na temat tego i poprzednich scenariuszy. Wszak już dawno minęły lata, w których moje niezdrowe ambicje zmuszały do walk, o to czyje będzie "na wierzchu".
- OK... - westchnąłem z rezygnacją. Gdzieś na końcu języka plątało się "podziękowanie za ćwiczenia i zaproszenie do sali obok, na kolejne, bardziej specjalistyczne zajęcia". Chcąc zamknąć spotkanie, ogarnąłem wzrokiem całą grupę słuchaczy. Widziałem wciąż zaczepną minę kursanta, który rozparty na krześle święcił jakieś ideowe zwycięstwo. W kontraście do jego postawy zamigotało mi kilka wyraźnie zawiedzionych twarzy, skromnie ściśniętych w kącie sali. Ich wzrok zdawał się pytać: "Jak to? Czyli morał jest taki, że każdy może po swojemu zabijać pacjentów? I już? A może byś tak powiedział coś sensownego na koniec?!"
Wystarczyła sekunda i te smętne spojrzenia.
- OK! - westchnąłem jeszcze raz, zmieniając głos na mocniejszy i bardziej zdecydowany. Skierowałem wzrok w stronę ratownika, który przed chwilą zakończył scenariusz. Uśmiechnąłem się, jak przystało na "wujka-ciepłe kluchy" i łagodnym tonem powiedziałem:
- Twoje doświadczenia są dla mnie bardzo cenne. Jesteśmy tu po to, aby dzielić się własnymi spostrzeżeniami i wiedzą. Skoro twierdzisz, że twój sposób badania wystarcza ci w wypełnianiu zawodowych obowiązków, nie mam powodu ci nie wierzyć. Gdybyś jednak podczas ćwiczenia, zwrócił baczniejszą uwagę na detale, dostrzegłbyś brak zewnętrznych, intensywnych krwawień. Zauważył byś także, że skóra pacjenta jest sucha, prawidłowo ucieplona i zaróżowiona, a jego nogi bezwładne. Być może te spostrzeżenia pomogłyby odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego u rannego doszło do spadku ciśnienia tętniczego krwi, utraty przytomności i zatrzymania krążenia? A skoro już mówimy o karcie Medycznych Czynności Ratunkowych, zauważ, że jest w niej również rubryka "porażenie/niedowład kończyn" i jeśli stawiasz lub nie stawiasz w niej krzyżyków, bez uprzedniego zbadania pacjenta, to znaczy, że...
- ... że kłamiesz... - dokończyła młoda kursantka, spoglądając na "doświadczonego" ratownika dziwnym wzrokiem.

* * *

Jadąc na  to jakże "specjalistyczne" szkolenie odczuwałem pewien niepokój i dyskomfort, gdyż mówiąc bez cienia przesady i fałszywej skromności, wiem, jaki jestem "maleńki" (tu autor zbliża palec wskazujący do kciuka na odległość kilku milimetrów)
- I co ja mogę ciekawego powiedzieć o badaniu, ludziom, którzy wiedzą na ten temat wszystko? - myślałem.
- Bo przecież, skoro ktoś wydaje niemałą kasę i poświęca sporo wolnego czasu, to chyba nie po to, żeby powtarzać doskonale znane, nudne schematy badań? Ekipa pasjonatów przyjedzie tam po smaczki, patenty i nowe technologie, a ja wyskoczę z czymś takim...
Faktycznie. Moje obawy okazały się w pełni uzasadnione i słuszne.
Czymże mógłbym zainteresować doświadczonych latami pracy, w pełni ukształtowanych i "skończonych" zawodowo ratowników?
Z każdą nową grupą, która wchodziła do sali i z każdym kwadransem zajęć, tylko jedna para oczu robiła się coraz szersza z wrażenia - moja.
- Nie szkodzi, że nie pamiętamy żadnych sensownych schematów badania pacjenta, nie potrafimy wykonać szybkiej i bezpiecznej defibrylacji, nie znamy zalecanych od pięciu lat (!) nazw i dawek leków podawanych podczas resuscytacji, nie umiemy prawidłowo obsłużyć sprzętu, który wozimy w karetkach... Ważne jest to, że przyjechaliśmy na SPECJALISTYCZNE szkolenie, z bagażem własnych doświadczeń i NIKT nie będzie nam psuł radochy i poczucia własnej zajebistości!

Od zakończenia kursu minęło już trochę czasu, a ja nadal czuję gigantyczne zażenowanie, jakie towarzyszyło mi podczas ćwiczeń z Kolegami po fachu.
Chciałbym, niczym Max Kolonko, powiedzieć jak jest, skomentować jakoś, zaczynając od kultowego już tekstu: "Moja ocena tego jest taka...", ale chyba zbyt długo mi zejdzie, by dobrać właściwe, nie wulgarne słowa. Zamiast komentarza, po prostu plasnę się z rezygnacją w czoło i pójdę uprawiać swoje hobby, bo pogoda dziś ładna... I mam nadzieję nie spotkać na swej drodze żadnej karetki ze "specjalistą" w środku.

---------------
P.S. Po skończonych ćwiczeniach, kiedy składaliśmy graty do pojemników, podszedł młody chłopak i ściszonym głosem powiedział:
- Zarąbiste zajęcia. Jutro też będziecie?

Taki samotny "kwiatuszek" w śmierdzącej stęchlizną zalewie. Szkoda, że oni zawsze muszą rosnąć "po cichu"...

Polityczne Bla-Bla-Bla

O tym, co się teraz dzieje na Ukrainie wiemy wszyscy, a przynajmniej tak nam się wydaje... Zdecydowanie bliższe prawdy będzie stwierdzenie, że o tym, co się teraz naprawdę dzieje na Ukrainie, wie niewielu. Ja się do tej grupy nie zaliczam - i to chyba dobrze.
Żyjemy sobie w tle, zanurzeni w kontekście zdarzeń i chcąc nie chcąc, o tych zdarzeniach czytamy, słuchamy, rozmawiamy.
Mój blog (jak wszystkim Czytelnikom wiadomo) żadną miarą polityczny nie jest, nie mam więc ambicji, kompetencji ani ochoty na publiczną analizę międzynarodowej sytuacji oraz wyrażanie własnych opinii w dyskusji, która i tak rozbrzmiewa już wszędzie. Chociaż, wróć... Jest dziś przynajmniej jedno takie miejsce, w którym głośno nie zabrzmi nawet pół zdania zawierającego słowa: "Krym", "Putin", "Separatyści", "BUK" itp. Właśnie tu siedzę.
Przyjemny spokój może nieco dziwić w samym centrum dużego, polskiego miasta. Mimo upału doskwierającego na zewnątrz, w budynku z przedwojennymi tradycjami panuje lekki chłodek. Weekendowa sielanka. Aż chciałoby się przyciąć błogiego "komara" na wygodnym krzesełku, ale docierający do uszu, spokojny, wyważony głos, niesie w sobie coś, co zmusza mój mózg do stałej koncentracji i wzmożonej czujności.
Melodyjnym, rosyjskim językiem, głos przekazuje informacje o zawiłościach równowagi kwasowo-zasadowej, o rozpoznaniu i leczeniu ostrych zespołów wieńcowych, o algorytmach resuscytacji i wielu innych rzeczach, które medyków interesować powinny. Jeszcze jeden "szczegół" kursowej sali nie pozwala spokojnie przymknąć powiek.
Oto przede mną, po prawej stronie, siedzi grupa słuchaczy z Rosji. Krzesła po lewej również zajęli lekarze i studenci, ale... z Ukrainy. Panuje pełen profesjonalizm, wszyscy z uwagą wsłuchują się w treść wykładu, lecz patrząc z ostatniego rzędu na całość obrazka, wyczuwam w powietrzu delikatne, lekko napięte "coś".
Obie strony wpatrują się w stojącego na środku instruktora... i ani centymetr dalej. Żadna rosyjska głowa nie drgnie w mocniejszym obrocie w lewo. Żadne ukraińskie oko nie zerknie głębiej na prawo. Kursanci obu grup siedzą, jakby połknęli polskie, solidne kije od szczotek. Ale "sztywka"...

Wykłady mijają w atmosferze niewidzialnej bariery rozciągniętej przez środek sali. Zaraz idziemy na ćwiczenia, może tu będzie trochę luźniej..?
Nie jest.
Ukraińcy nie chcą mówić po rosyjsku. Ostentacyjnie dają do zrozumienia, że mają problemy z translacją języka swoich wschodnich sąsiadów. Ostatecznie grupy ćwiczeniowe dzielą się wg narodowości.
Rosjanie jakby bardziej wycofani, poważni, skupieni, rzadko się uśmiechają, za to częściej swoje medyczne dylematy rozwiązują mówiąc pewnym głosem: "Bo u nas (w Rosji) to jest inaczej."
Ukraińcy zadają duuużo pytań. Nie wiem dlaczego, ale z większością ich grupy nie mogę złapać kontaktu wzrokowego. Ilekroć zwracam się bezpośrednio do któregoś z nich, uciekają spojrzeniami. W najlepszym razie patrzą na swojego tłumacza. Wstydzą się czegoś..? Nieee - to ja chyba jestem przewrażliwiony.
Obie grupy pracują jak potrafią najlepiej. Jedni mierzą "tysk" (ciśnienie), drudzy "udowlienije" (też ciśnienie). Niby robią to samo, niby mają tych samych pacjentów, niby nam wszystkim na kursie chodzi o to samo, ale... Jest dziwnie.

Wreszcie obiad. Na każdym kursie, to okazja do integracji, wymiany kilku zdań na temat wrażeń, opinii... a tu lipa.
Rosjanie szybko biorą zestawy obiadowe i znikają w jednej z kursowych sal. Żeby nie było wątpliwości, ktoś zamyka za sobą drzwi. Ukraina spożywa posiłek we względnej ciszy. Dziwnie to wszystko wygląda. Nawet kawowo-ciastkowy stolik, zawsze tętniący towarzyskim życiem, dzisiaj świeci pustkami. Ktoś przemknie, by błyskawicznie zalać kawę lub zrobić "czaj" i tylko instruktorzy oraz polska obsługa, trochę demonstracyjnie wsuwają pyszne, soczyste jabłka aż im się uszy trzęsą.

Po obiedzie kolejne zajęcia.
- Już ja ich rozruszam i wyluzuję! W końcu mam być instruktorem POZYTYWNYM!
Przygotowałem się do scenariusza, w którym młody pacjent przesadził z substancjami narkotyzującymi. Zgromadziłem odpowiedni repertuar pieśni. Miało być zawodzenie o tym jak "Rozkwitały jabłonie i grusze..." i "Biełyje rozy..."
- Jak pobudzony, to pobudzony!
Nawet rosyjski wierszyk z podstawówki sobie przypomniałem, żeby było trochę "beki" i luzu na zajęciach.
Niestety. Nie zdążyłem zaśpiewać nawet pół zwrotki, a już silne ręce rosyjskiego zespołu schwyciły manekina, któremu użyczałem głosu i animacji. Po trzech sekundach oporu, wrypali mu (mi) dwadzieścia miligramów Relanium w żyłę. Po takiej dawce, nie zostało mi już nic, jak tylko zachrapać i na chwilę przestać oddychać (tak, żeby się nie nudzili).
Jakbyście kiedyś odwiedzali szpital w "tamtych" rejonach, radzę, lepiej sobie nie żartować ;)

I tak płynął nam kursowy dzień, w atmosferze wzajemnej dziwności.
Aż w końcu nastał czas egzaminów.
Najpierw test teoretyczny. Tu żadnych zdziwień - Ukraina, sala nr 1, Rosja, sala nr 2. Nawet zaproponowałem niezobowiązująco, żeby ich posadzić w jednej sali, naprzemiennie. Nie trzeba by było nikogo pilnować. Jeden drugiemu nie da "odgapić". Niestety mój pomysł nie uzyskał akceptacji u Dyrektora kursu. Jako niepoprawny racjonalizator, zostałem zagoniony do przygotowania egzaminów praktycznych.
Ruszyliśmy z symulacjami. Jeden kursant, drugi... Jakaś poprawka, komuś nie poszło, ktoś się spocił...
W pewnej chwili, wyszedłem na korytarz, by poprosić następną osobę. I wtedy do moich uszu dotarł, ten dobrze znany, "cichy gwar" przed salami egzaminacyjnymi. W obcym języku trudno było uchwycić konkretne wypowiedzi, ale przecież, podczas egzaminów, zawsze jest tak samo: "Jak ci poszło?", "Co było?", "Uważaj na tego w okularkach, strasznie się czepia." I tak dalej i dalej...
Patrzę w lewo. Dwie Ukrainki z wypiekami na twarzy słuchają Rosjanki, która z czerwonymi od emocji uszami opowiada o swoim scenariuszu. Patrzę w prawo. Rosjanin instruuje Ukraińca, jak ten ma leczyć przypadek egzaminacyjny. Gdzieś dalej ktoś kogoś pociesza, że za drugim razem pójdzie lepiej. I nagle wszyscy się rozumieją. Niektórzy nawet rozejm zagryzają jabłkiem. Normalnie, pełen MIR! Uurrrraaaa!!!

Jednak nic lepiej nie jednoczy, jak wspólny "wróg" ;)


------------------------
Autor niniejszego tekstu nie jest zainteresowany polemiką o charakterze politycznej agitacji którejkolwiek ze stron i bardzo prosi wszystkich "agitatorów", "bojowników o wolność" i innych "nawiedzonych" o zamieszczanie swoich wypowiedzi w stosownym miejscu, np. na forum Onetu :)

Suplement do orania

Mój wczorajszy post dotyczący "szkoleniowej fuszerki" wywołał niejakie zainteresowanie wśród czytelników bloga, zarówno tych stałych, jak i przypadkowych "przechodniów".
Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze i prywatne wiadomości, w których uświadamiacie mi, że problem nierzetelnych instruktorów przyjmuje niepokojąco duże rozmiary.
Kategorycznie nie zgadzam się z opiniami, jakoby z tym skandalicznym stanem rzeczy należało się pogodzić i trwać w marazmie!

Wczoraj apelowałem do ratowników - instruktorów, dziś zwracam się do wszystkich uczestników szkoleń, kursantów, słuchaczy... (oczywiście tych, którym zależy na wiedzy i umiejętnościach, a nie na świstku papieru).

NIE DAJCIE SIĘ ROBIĆ W... JAJO!

Pamiętajcie, że szkolenie, za które płacicie jakiekolwiek pieniążki, należy traktować jak towar, usługę, umowę... Można to "oddać", reklamować, odstąpić od nierzetelnie wykonanej umowy.
Bądźcie krytyczni wobec programu, treści merytorycznych, postawy prowadzących itp. Nie wahajcie się zwrócić uwagę na nieścisłości. Mając wątpliwości, sprawdzajcie, pytajcie, bądźcie dociekliwi.
Waszą postawą kreujecie postawę naszą (instruktorów). Bądźcie świadomymi klientami!

A to ode mnie w gratisie ;)

Vademecum kursanta:

1. Sprawdź kompetencje prowadzącego zajęcia
- to, że jest lekarzem, ratownikiem medycznym, pielęgniarką, wcale nie oznacza, że potrafi swoją wiedzę przekazać (o ile ją posiada).
- jeśli prowadzący mówi, że jest instruktorem, poproś o nazwę organizacji, która nadała uprawnienia. Pamiętaj, że większość szanujących się instytucji szkoleniowych weryfikuje wiedzę i umiejętności dydaktyczne swoich przedstawicieli, a jeśli Ty pechowo trafisz na czarną owcę w stadzie, będziesz wiedział gdzie zgłosić zastrzeżenia. Jeśli masz wątpliwości, nie krępuj się pytać u źródeł. Poważne organizacje prowadzą rejestr instruktorów. Np. Europejska Rada Resuscytacji umożliwia weryfikację uprawnień za pośrednictwem formularza internetowego (należy wpisać numer certyfikatu oraz imię i nazwisko instruktora, z uwzględnieniem małych i wielkich liter)

2. Zapoznaj się z programem szkolenia.
- najlepiej zrób to PRZED rozpoczęciem zajęć.
- bądź realistą! Pamiętaj, że w ciągu godziny, czy dwóch, NIE jest możliwe zrealizowanie programu obejmującego dziesięć, dwanaście i więcej tematów.
- program szkolenia, nawet ten umieszczony na stronie www lub przesłany pocztą e-mail, jest częścią obowiązującej umowy. Masz prawo żądać jego zrealizowania lub zwrotu pieniędzy.

3. Ustal cenę szkolenia/kursu
- NIEMOŻLIWYM jest kupienie nowego Ferrari za tysiąc złotych. Tym samym wiadomo, że szesnastogodzinny kurs w cenie 15zł od osoby, obok Ferrari nawet nie stał ;)
- mądry, kompetentny, doświadczony instruktor ma prawo cenić swoje atuty, ale to Ty decydujesz, na kogo i ile wydasz pieniążków.
- są w Polsce kursy, za które naprawdę warto zapłacić ponad tysiąc złotych (nie, ja ich nie prowadzę ;))
- proś o wystawienie rachunku/faktury, nawet jeśli uważasz, że ten dokument nie będzie Ci potrzebny.

4. Poproś instruktora o informację na temat naukowych źródeł przekazywanej wiedzy
- no chyba, że wybierasz się na kurs babci szeptuchy z Podlasia ;)
- zerknij na daty wydawnictw, broszurek, materiałów drukowanych itp. Podręcznik z 1969 roku zazwyczaj nie jest dobrym źródłem aktualnej wiedzy medycznej.
- anegdotki z pogotowianej pracy są ciekawym urozmaiceniem zajęć, ale jeśli cały kurs składa się z anegdot - UCIEKAJ!

5. W razie wątpliwości, sprawdź:
- czy prowadzący jest autorem lub posiada licencję na korzystanie z materiałów szkoleniowych (konspekty, broszury, prezentacje multimedialne itp.)?
- czy używane w trakcie szkolenia oprogramowanie jest legalne?
Zarabianie pieniędzy w oparciu o kradzież cudzej własności jest tak płytkie, że nie wymaga głębszych komentarzy, choć potrafi wywołać prawdziwą chorobę morską.
- czy wykorzystywany do ćwiczeń sprzęt jest bezpieczny?
Manualny defibrylator z przebiciem na łyżkach może być ostatnią atrakcją szkolenia, zarówno dla instruktora, jak i osoby ćwiczącej. Określenie "wylecieć z zajęć, z hukiem", może tu nabrać nowego znaczenia ;)

6. Pytaj, pytaj i jeszcze raz pytaj
- wydałeś pieniądze w zamian za wiedzę i umiejętności. Wyciskaj z prowadzącego ile się da :)
- nic lepiej nie odsłoni "kiepścizny" instruktora, jak kilka merytorycznych, szczerze zadanych pytań.
-  zwrot "bo tak jest w wytycznych..." nie jest odpowiedzią na zadane pytanie. Tylko niedysponowana kobieta ma prawo na pytania odpowiadać "Bo tak!". Pamiętaj, że opłacony instruktor na zajęciach NIE ma prawa być niedysponowany.
- instruktor, który mówi: "Nie znam odpowiedzi, ale sprawdzę i odpowiem...", wbrew pozorom może być bardzo mądrym człowiekiem.
- instruktor, który mówi: "Nie znam odpowiedzi. Zacznijmy kolejny temat zajęć...", wbrew pozorom, nie powinien prowadzić już żadnych zajęć.

7. Rozważ, czy prowadzący zajęcia jest Twoim partnerem w procesie nauczania
- jeśli na wszystkich zajęciach czułeś się jak małe, skarcone dziecko, powiedz o tym instruktorowi.
- jeśli na wszystkich zajęciach (we własnym kraju) czułeś się jak obcokrajowiec nieznający języka, również o tym powiedz.
- dobry żart prowadzącego może być miłym wytchnieniem od trudnego tematu, kpina zawsze będzie obelgą dla słuchaczy. Nie musisz znosić kpin na szkoleniu, podobnie jak instruktor-kpiarz nie musi zarabiać na Tobie kasy.
- nie obawiaj się głośno oceniać jakości instruktorskiej pracy. Na każdych zajęciach OBIE strony się czegoś uczą.

8. Ustal, czy i jaki dokument otrzymasz po zakończeniu szkolenia.
- jeśli uzyskanie dokumentu wiąże się z egzaminem lub inną formą sprawdzającą wiedzę, informacja o tym powinna być przekazana PRZED rozpoczęciem szkolenia.
- pracownik jednoosobowej firmy szkolącej, wystawiający CERTYFIKATY w imieniu tejże firmy, jest dobitnym przykładem braku zrozumienia pojęć "certyfikacja", "licencja", "uprawnienia", a tym samym stanowi wyraźny prognostyk co do jakości i rzetelności usług.
- zaświadczenia o ukończeniu szkolenia powinny (choć nie muszą) mieć określony czas ważności. Dokument ważny dożywotnio lub na okres np. dziesięciu lat, świadczy o braku powagi osoby wystawiającej i powinien wzbudzać uśmiech politowania również na Twoim obliczu :)
- w Polsce NIE ISTNIEJĄ (!) państwowe uprawnienia do udzielania pierwszej pomocy. (Jedyny kurs dla osób bez wykształcenia medycznego, którego program, czas trwania, instruktorzy, egzaminy, uprawnienia itp. zostały ściśle określone w Ustawie i Rozporządzeniu, nosi nazwę Kursu Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy)
- pojęcia pierwsza pomoc oraz kwalifikowana pierwsza pomoc NIE są tożsame, o czym można poczytać w Ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Tym samym, NIE da się w ciągu czterech godzin ukończyć kursu Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy :)

9. Jeśli po zakończeniu szkolenia jesteś:
- ZADOWOLONY - powiedz o tym prowadzącemu. Nawet gdyby Twoja opinia sprowadzała się do słów "Fajnie było", zrób to. Czasem taka forma podziękowania jest dla nas bardziej satysfakcjonująca niż brzęczące honorarium .
- NIEZADOWOLONY - tym bardziej zgłoś swoje zastrzeżenia. Pamiętaj, że milcząc, godzisz się na bylejakość. Twoja wyrażona publicznie opinia pozwoli:
a) wprowadzić poprawki do naszej pracy
b) ustrzec innych przed kilkugodzinną/kilkudniową porażką i stratą kasy
c) wyrwać instruktorskiego chwasta ;)

10. Pamiętaj, że kiepskie szkolenie nie różni się niczym od zapleśniałej kiełbachy, która na zapleczu hipermarketu dostała "drugie życie". Zastanów się, czy naprawdę chcesz to jeść?!?

--------------------
Vademecum jest ciągle otwarte na Wasze uwagi, pomysły i komentarze. Jeśli cokolwiek Wam przyjdzie do głowy, uznacie, że trzeba jeszcze do tego mini-poradniczka coś dopisać, walcie jak w dym ;)

* * *

W prywatnych wiadomościach, dotyczących poprzedniego wpisu, kilka osób zwróciło uwagę, że najbardziej zainteresowani tematem, "kiepscy instruktorzy", nie przeczytają mojego apelu w sprawie orania, gdyż zazwyczaj mają chroniczną awersję do dużych ilości słowa pisanego. Dlatego, specjalnie dla wszystkich potrzebujących, zamieszczam skróconą, graficzną wersję i na wszelki wypadek tłumaczę: Kolumna lewa - dobrze, kolumna prawa - ironicznie.

(dla mylących strony: zielone - "cacy", czerwone - "be")

(Cholera - nie pomyślałem o mańkutach, daltonistach...)

klik:
(jeśli Wasza przeglądarka wyświetla grafiki w małym okienku, należy kliknąć na obrazku prawym klawiszem myszy i wskazać opcję "pokaż obrazek". Dzięki temu nie oślepniecie) :)

Każdy orze jak może...

"Każdy orze jak może i gdzie może się pcha

Jedni do akcji "W", drudzy do akcji "H". 

- Przepraszam, pan też do tego gabinetu?
Skinąłem twierdząco głową i wprowadzając własny zad w ruch posuwisty, zrobiłem trochę miejsca na ławeczce, w poczekalni ośrodka zdrowia.
- Panie, kiedyś to były czasy... - srebrnowłosy dziadek westchnął nostalgicznie i z wyraźną ulgą klapnął na siedzisko.
- Mhmm... - mruknąłem z szacunkiem dla siwych włosów. Dźwięk, który z siebie wydałem był jedyną formą komunikacji werbalnej, na jaką pozwalało moje obłożone gardło. Tymczasem dziadzio kontynuował wywód:
- Dawniej wszystko było proste. Każdy znał miejsce w kolejce i miał wstyd. Kombatant, krwiodawca i krwiopijca. - przy ostatnim słowie, staruszek wymierzył pokrzywiony palec w drzwi gabinetu.
- A dzisiaj, panie, pomieszanie z poplątaniem. Ludzie wstydu nie mają! Każdy orze jak może... i już nie wiesz pan, kiedy do gabinetu zawołają i kto cię tam będzie leczył. Czy ten..? - dziadek wskazał na tabliczkę z nazwiskiem lekarza - Czy te, tam..? - sędziwy paluch zjechał z tabliczki i wycelował wprost w osobną kolejkę farmaceutycznych przedstawicieli handlowych.
- Mhmm... - mruknąłem po raz kolejny i natchniony filozofią staruszka, uciekając od rzeczywistości POZ, zagłębiłem się w odmęty własnych, zawodowych myśli "z innej beczki".

* * *

Dziś nie będę pisał o przychodniach, poradniach i POZetach. Okazuje się bowiem, że filozofia starszego pana z kolejki, jest mocno uniwersalna, a rozpiętość jej zastosowania pozwala spokojnie wcisnąć wiele życiowych wątków, tak zwanych prawd niewygodnych, również tą, która mnie od jakiegoś czasu uwiera.
Dziś będzie o szkoleniach, ratowniczej edukacji oraz o tym, że "ludzie wstydu nie mają".

Mówiąc krótko, dziadek miał rację. "Kiedyś, to były czasy..."
Dawniej medyczny półświatek był prosty jak wypas owiec. Każdy znał swoje "miejsce w kolejce". Juhas, owczarek i owce. Byli lekarze, pielęgniarki i sanitariusze (wyparci, a następnie eksterminowani przez nowy gatunek ratowników medycznych).
W każdej z tych grup zawodowych, panował "naturalny porządek świata" oraz podział na specyficzne typy. Ratownicy też mieli swoje podgatunki (więcej o ratowniczych typach pisałem tutaj).
Przyjmując kryterium edukacyjne, mogę stwierdzić, że od zarania dziejów, ratownicy medyczni dzielili się na:

a) nauczonych,
b) uczących się,
c) niedouczonych,
oraz
d) nieuków.

Taki podział można było rozszerzyć, wyodrębniając tzw. opcję jawną:
a) nauczony - "Wszystko wiem, wszystko umiem! Jezu, patrzcie jaki jestem mądry!"
b) uczący się - "No wiem, że jeszcze tego nie wiem."
c) niedouczony - "Kiedyś to wiedziałem, ale mi wyleciało z głowy i niech tak już zostanie."
d) nieuk - "Nie wiedziałem, nie wiem i wiedzieć nie muszę! I w ogóle, mam to w du.ie!"

oraz tzw. opcję zakamuflowaną:
a) nauczony - nic nie mówi, wszystko robi.
b) uczący się - nic nie mówi, sporo robi, wszystkiego się uczy.
c) niedouczony - nic nie mówi, robi co mu każą i niech tak już zostanie.
d) nieuk - nic nie mówi, nic nie robi. I w ogóle ma to w du.ie!

Wystarczył jeden rzut oka i już wiadomo było z kim jest przyjemność. Co ważniejsze, wszyscy znali miejsce w kolejce, no i "ludzie mieli wstyd". Nieuk nie pchał się do publicznych wystąpień (wiadomo, miał to w d...), niedouczony nie próbował obalić wieloletnich wyników badań z dziedziny kardiologii inwazyjnej, uczący się uczył, a nauczony, edukował tego poprzedniego.
A potem, w mitycznej Służbie Zdrowia, nastąpił złoty okres gospodarki wolnorynkowej. Etaty, kontrakty, umowy, działalności, firmy, stowarzyszenia.
Pieniążków było ciągle mało, dyżurów też, a żyć jakoś trzeba, więc ktoś wyczytał w Ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym, że "ratownik może prowadzić zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy." No i się zaczęło...
Z siłą rozpędzonej lokomotywy, ruszyła machina "Powszechnego Rodaków Edukowania". Młody, stary, mądry, głupi, nauczony, nieuk... kto żyw, kupował/pożyczał/kradł manekina do resuscytacji i leciał na łeb, na szyję, zarabiać kapuchę edukować społeczeństwo. Namnożyło się firm, wszelakich Med'ów, Rat'ów, Rescue'ów, a poczciwe PCK i kilka pomniejszych organizacji szkolących "od zawsze", zeszło do podziemia, niemal zadeptane przez "nowoczesną" konkurencję.
I można by pomyśleć, że cała ta gorączka nauczania niesie same pozytywy, że społeczeństwo wreszcie będzie umieć chętną pomoc nieść, ale jak rzekł dziadzio w przychodni... "każdy orze jak może, a ludzie wstydu nie mają".
Dawniej (kiedy jeszcze ludzie wstyd mieli), żeby stanąć przed publiką i prawić o "wiedzy tajemnej", trzeba było zdobyć uprawnienia instruktorskie i jakiś dokument ten fakt potwierdzający. Dziś co drugi ratownik jest "master-instruktorem", oczywiście z samonadania. Wystarczy wyrobić pieczątkę.
Niestety, zazwyczaj w ciągu pierwszych minut jego zajęć, widać wyraźnie, że pan ratownik, to edukacyjny "master of disaster".
Doskonale pamiętam jak moi koledzy z uczelnianej ławy pyskowali na zajęciach dydaktyki:
- Po co nam to?! Po co kolejny przedmiot i zaliczenie??!! My mamy w karetkach jeździć, a nie uczyć ludzi!
Dzisiaj trzepią kasę z kursów, udowadniając, że faktycznie zajęcia z metodyki nauczania nie są do szczęścia potrzebne. Zresztą, po co komu merytoryka przedmiotu, dydaktyka, doświadczenie..? Przecież wystarczy ubrać polar z odblaskami i powiedzieć, że się pracuje w pogotowiu. Laicka publika powie "woow" i będzie słuchać bajania z rozdziawioną gębą.
I tak, wąskim strumyczkiem, płyną pieniążki od nieświadomej gawiedzi. Lecz to jeszcze nie koniec orania. Wszak prawdziwa forsa (farsa?) tkwi w szkoleniu samych medyków. Projekty, dotacje, ciocia Unia...
Hajda zatem! Tysiące pielęgniarek, ratowników medycznych, młodych lekarzy, tylko czekają, żeby im z portfela wyjąć grosik i wcisnąć w zamian kilo kitu.
- Że co..? Że nie mamy kwalifikacji do nauczania? A kto na to zwróci uwagę? Wstydu też nie mamy, ani za grosz..!
Liczy się tylko kasa, kasa, ambicja, próóóóżnośśść... i jeszcze raz kasa, co poniższymi, autentycznymi scenkami potwierdzam.

Podpisano 

Crew

* * *

KASA
- Słuchaj Crew, potrzebuję do pracy w PSP papier ze szkolenia pierwszej pomocy. Ile to będzie kosztowało?
- Zależy od długości kursu. Ile godzin Cię interesuje?
- Mnie interesuje papier, nie kurs. Czasu nie mam.
- To przyjdź jak będziesz mieć czas.
- Ale jesteś nieużyty. Twój kolega powiedział, że mi za parę złotych wystawi, tylko musi sobie pieczątkę wyrobić...

* * *

KONKURENCJA
- Dlaczego ten kurs taki drogi? Czy panu się trochę nie przewraca w głowie?
Westchnąłem ciężko, zasłaniając dłonią słuchawkę i podjąłem trud cierpliwego tłumaczenia.
- Droga pani. To jest kurs dla personelu medycznego, trwa dwa dni, wymaga zgromadzenia sporej ilości materiałów i sprzętu szkoleniowego. Jakość kosztuje, przecież pani wie... W zeszłym roku byliście państwo zadowoleni.
- Wiem, wiem... Wolelibyśmy pana zaangażować, ale szef wynalazł jakiegoś ratownika, który mu obiecał zrobić szkolenie za sto złotych.
- Od osoby? - zainteresowałem się dosyć niską ofertą konkurencji
- No właśnie nie. Powiedział, że przyjdzie za stówkę...

* * *

AMBICJA
- To jest dla mnie nowy target, nowi ludzie i możliwości rozwoju firmy! - Właściciel przerabiał nogami, stawiając zamaszyste kroki wzdłuż biurowej ściany.
- Zrozum Crew, musimy tego gościa dopuścić do egzaminu!
- Nie było go na większości zajęć... - zacząłem wyliczać, łamiąc sobie palce - Ma niewypełnioną obiegówkę i bezczelnie nam się śmieje w twarz. Jakim cudem ma zdać przed zewnętrzną komisją? Jak on potem będzie tych ludzi ratował?! Jako instruktor, odpowiadam za poziom wyszkolenia kursantów. W tym przypadku odpowiedzialności nie wezmę.
- Ok... - właściciel przerwał marsz, zatrzymując się w pół kroku - Nie mam teraz czasu na dyskusje i powiem krótko. Za drzwiami czeka komisja i twoje krzesło. Chłopak przystąpi do egzaminu, z tobą lub bez ciebie. Decyduj.
- W takim razie, beze mnie...

* * *

WIEDZA
- Czyli podsumowując... - młody ratownik zdawał się trząść jak osika. Licznie zgromadzone pielęgniarki wpatrywały się w niego ciekawym wzrokiem, tymczasem on, rozpaczliwie zerkał na jasną, pustą plamę ekranu. Niestety projektor multimedialny odmówił współpracy, a drugi "instruktor", szarpiąc się przy opornej elektronice, dawał rozpaczliwe znaki, by kontynuować.
- ...podsumowując: Przy braku oddechu najpierw zakładamy wenflon, potem robimy czterokończynowe EKG, a potem uciskamy klatkę piersiową... - tu przełknął nerwowo ślinę i szybko dokończył - Po dwóch minutach reanimacji podajemy adrenalinę. A teraz rozdamy paniom certyfikaty!

* * *

RZETELNOŚĆ
- No..? To kto tam następny do ćwiczenia? - instruktor półsiedząc-półleżąc na sofie, bawił się komórką. Ze skupieniem patrzył w ekran telefonu, a jego uwagi nie odwracały nawet niepewne poczynania kursanta.
- Nie wiem, czy ja to dobrze robię... - chłopak przerwał ćwiczenie i cichym głosem raportował problem. Niestety instruktor pochłonięty obsługą urządzenia, nie reagował.
- Przepraszam..? Czy tak mam to wykonywać? - tym razem kursant wzmocnił głos.
- Co..? Dobrze, dobrze... - burknął instruktor nie odrywając wzroku od błyskającej kolorami szybki.
- A mógłby pan jednak zerknąć?!
Prowadzący zajęcia z irytacją odłożył telefon na sofę
- No i się ku.wa skułem... - burknął pod nosem, a głośno dokończył - ...a w czym jest problem?

* * *

PROFESJONALIZM
- I tak właśnie wygląda resuscytacja noworodka. Teraz zapraszamy do ćwiczeń! - Ratownik energicznie wysunął przed siebie małego manekinka.
- Połowę pań zapraszam do mnie... A ty Czesław, weź fantom sześciolatka i też ćwiczcie z paniami. Będzie szybciej.
Drugi instruktor ułożył większego manekina na podłodze i popatrując niepewnie w stronę kolegi, rozpoczął objaśnianie pierwszej ćwiczącej.
- Pani tu położy dwa palce. Tak... I teraz pani uciska.
- Ojej... - zasapała kursantka niemal łamiąc paliczki - Strasznie ciężko to idzie...
Faktycznie klatka piersiowa manekina imitującego sześcioletnie dziecko ani drgnęła.
- Nie trzeba się martwić. Jak to będzie pani dziecko leżeć, będzie pani miała dużo siły.
- Ale ja naprawdę mam tylko dwoma palcami cisnąć?
- Tak... znaczy nie... Znaczy się, to jest inny manekin. Ten prawdziwy będzie mniejszy, a my tu sobie tylko tak ćwiczymy w teorii.

* * *

PRÓŻNOŚĆ

- ...i teraz, szybkim ruchem, przechylamy poszkodowanego na siebie... - odblaskowe plakietki z napisem "RATOWNIK MEDYCZNY", zalśniły w świetle jarzeniówek. Instruktor demonstrował kolejny manewr, a jego robocza odzież dodawała powagi sytuacji, wyzwalając u zgromadzonych kursantek westchnięcia zachwytu.
- ...następnie odchylamy głowę i...
- Zaraz, momencik..! - drugi młodzian, odziany w jaskrawo-odblaskowe ciuchy, uniósł się zza biurka i wykonując ostrzegawczy gest, prostował wypowiedź kolegi.
- Głowę odchylamy później, a najpierw musimy sprawdzić oddech!
Pierwszy z instruktorów spojrzał baranim wzrokiem na kolegę, który tak bezczelnie odbierał mu popularność i wydukał
- Najpierw głowę, potem oddech...
- Najpierw oddech..! - upierał się drugi.
- Jestem pewny, że najpierw głowa! - pierwszy dźwignął się z kolan, pozostawiając leżącą na podłodze, skonsternowaną ochotniczkę.
- ...o tu, w książce jest napisane!
Grupa słuchaczek wodziła wzrokiem między "nauczycielami". Śledziły każde słowo, niczym kibice wpatrzeni w piłki, posyłane po tenisowym korcie.
- Głupi jesteś! - warknął drugi instruktor - To nie ten rozdział!
- Sam jesteś głupi!!
- Ty jesteś głupi!!
- Ty!!!
- A ty jesteś głupi i gruby!!!
- Cooo?!? A twoja stara ciągnie rzepę w familiadzie..!!!
- Spadaj grubasie! Sam sobie rób te szkolenia!!!

* * *

GŁUPOTA
- Drogie panie. Powiedzmy sobie szczerze. Nie zawsze na oddziale obecny jest lekarz. Jeśli nie macie pewności, czy pacjent ma atak padaczki, czy migotanie komór, należy defibrylować! Dużej krzywdy mu nie zrobicie, a korzyści mogą być ogromne...

-------------------
APEL:
Ludzie, na litość boską, miejcie trochę wstydu!
Ja wiem, że stare czasy odeszły i już nie wrócą, że każdy orze jak może...
Tylko dlaczego coraz więcej medyków chce tę edukacyjną orkę uprawiać przy pomocy granatów?
Bums!!! Ziemia owszem, spulchniona, ale jaki przy tym burdel. :(
I kto to będzie sprzątał?

Statystyka próżni

"Statystyka to nauka, która próbuje nam wmówić, że trzymając nogi w lodówce, a głowę w piekarniku, mamy optymalne warunki do życia..."

Wczoraj, pomocny zazwyczaj w poszukiwaniach "wujek Google", podstępnie skierował mnie na forum popularnego niegdyś portalu dla ratowników medycznych (którego nazwy nie wymienię, by oszczędzić ludziom fatygi).
Rozczarowany wynikiem wyszukiwania, już miałem zamknąć stronę, gdy naraz w moje oczy wpadło pytanie postawione przez anonimowego forumowicza. Streszczam.

Młody (jak sądzę) człowiek, czytając podręcznik napotkał problem i pyta: 

"Jak podać dziecku 600 ml płynów w bolusie, skoro nie istnieje tak duża strzykawka?"

Głupie pytanie?
- Ponoć nie ma głupich pytań... - pomyślałem bez cienia ironii, a mój wzrok jakoś sam powędrował w stronę odpowiedzi.
- Co też mu odpisali?
Szybko wykonałem "statystykę". Wyniki poniżej.

Dziewięć osób postanowiło poświęcić swój cenny czas, by pomóc zaistnieć pod owym pytaniem, z czego:
# 1 osoba odpisała nieco rozmijając się z prawdą;
# 1 osoba napisała kompletną bzdurę i wyśmiała pytanie;
# 1 osoba barwnie opisała nie JAK to zrobić, ale PO CO podaje się dziecku 600 ml płynów...
# ...a następnie wyśmiała poziom pytania;
# 1 osoba (autor pytania) podziękowała za odpowiedzi i przyznała, że jest dopiero na drugim semestrze studium ratowniczego;
# 1 osoba odesłała autora do czytania mądrych książek;
# 1 osoba, zamiast odpowiedzi, wstawiła ogromną grafikę, której treść... odsyła autora do czytania mądrych książek;
# 1 osoba pochwaliła się, że odkąd kupiła kilka książek i śledzi forum, już nie ma takiego problemu...
# ...a jak kogoś nie stać, to może sobie (książki) wypożyczyć;
# 1 osoba, zamiast odpowiedzi, poprosiła autora o informacje na temat jego szkoły i województwa;
# 1 osoba, zamiast odpowiedzi, wyraziła obawę o wyniki egzaminów, do których autor będzie musiał przystąpić na zakończenie edukacji...
# ...i doradziła zmianę szkoły (po szesnastu miesiącach istnienia wątku na forum).

W konkursie na najciekawszą odpowiedź, bezapelacyjnie pierwsze miejsce zajął tekst: (pisownia zachowana w oryginale, podkreślenie i gwiazdki moje)

"osyłam jednak do czytania ksiażek:) wszystko z czasem nie przeskoczysz wyżej tyłka:) ucz się wiec z książek a problemy racji praktycznej mozesz tu opmawiać bo zawsze sa w karetce np ja zawsze sobie wkładam Żanete* :) i o 5 razy mniej pracy:)"

* * *

Dziewięć odpowiedzi - zero treści. Przerażająca statystyka próżni... 

Czyżby obraz mentalności i kondycji polskiego ratownictwa w pigułce?

...a wystarczyło, jednym zdaniem, wytłumaczyć chłopakowi, co to jest bolus**...

-----------------
* Żaneta, to taka wielka strzykawa (min. 50 ml)
** A bolus, to... odsyłam do mądrych książek ;)

Język przekazu

UWAGA! Post zawiera treści bogato okraszone słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne.
Nic nie kropkowałem, nie ucinałem końcówek, gdyż w znaczący sposób wypaczyłoby to sens i zmieniło ciężar gatunkowy przekazu.
Jeśli masz duszyczkę wrażliwą lepiej zaniechaj dalszej lektury. Może kiedyś, po pijaku, opracuję wersję "soft" ;)

* * *

- Bo widzisz Crew, język przekazu to bardzo ważna sprawa w procesie nauczania... - powiedział mój mentor* podczas stażu instruktorskiego, omawiając kolejne zajęcia, które poprowadziłem
- ...a ty masz z tym niejakie problemy.
- Słucham? - zapytałem nieco zdziwiony. Wszak wydawało mi się, że podczas zajęć wszyscy rozumieli, co do nich mówię i czego oczekuję.
- Używasz słów potocznych i niemal slangowych, które mogą wywołać u słuchaczy skrępowanie lub nawet wewnętrzny protest. Budujesz w ten sposób dydaktyczną ścianę między tobą a grupą.
- O Jezu... - na chwilę mnie zatkało - A jakich, to słów użyłem jako budulca do owej ściany? Jeśli mogę o to zapytać pana mentora...
- Jedna chwileczka... - mentor zatopił wzrok w swoich szczegółowych notatkach i po chwili wycedził:
- Gość...
- Yyyy?
- Użyłeś parokrotnie sformułowania "gość"... A raz nawet powiedziałeś "facet". A to nie jest żaden gość, ani facet. To jest pacjent, drogi Crew, p  a  c  j  e  n  t.
Przy ostatnim słowie, mentor zamielił paszczą niczym jałówka wcinająca najlepszą, alpejską trawkę.
- I na dodatek powiedziałeś, że ten gość się "wywalił". A on się wcale nie  w  y  w  a  l  i  ł, tylko po prostu się przewrócił, albo lepiej, "upadł". Tak?
- Ale ja chciałem dostosować wypowiedzi i sposób formułowania myśli do grupy odbiorców... - mentor nie mentor, postanowiłem bronić swoich czternastoletnich, instruktorskich doświadczeń.
- Owszem, rozumiem to... - opiekun przerwał moją wypowiedź - ...chciałeś zunifikować swój przekaz dla szerokiego spektrum zainteresowanych, ale ci goście na zajęciach naprawdę mogli nie skumać o co ci chodzi i poczuć się urażeni.
- Tylko, że u nas na zajęciach nie było żadnych g  o  ś  c  i, a jedynie kursanci, ratownicy medyczni... I żaden z nich nie  k  u  m  a  ł, za to wszyscy, jak sądzę, rozumieli co się do nich mówi... - Akcentując z jadowitym przekąsem te słowa nagle przypomniałem sobie, że w karcie oceny stażysty znajduje się rubryka pod groźną nazwą "przyjmowanie krytyki", dlatego jednym tchem wyrecytowałem dyplomatyczne:
- Ale w pełni się z panem mentorem zgadzam, proszę o naukę, pokutę i rozgrzeszenie. Już nigdy na pacjenta w scenariuszu symulacji nie powiem "gość". Słowo skauta!
Kończąc przekorną dyskusję z mentorem, rozważałem w myślach istotę i zasadność zarzutów.
- Ależ się w tej dydaktyce pozmieniało... - dumałem - Musi przez tą cholerną Unię!
A w głowie mignął mi obrazek z zamierzchłych czasów i zupełnie innego kursu.

* * *

Polska z końca XX wieku. W małej remizie trwał kurs pierwszej pomocy dla strażaków-ochotników.
Instruktor prowadzący dwoił się i troił, aby przelać swą rozległą wiedzę do głów szanownych słuchaczy:
- Drodzy państwo, kolejnym tematem, jakim się zajmiemy, będzie resuscytacja krążeniowo oddechowa.
Szerokie ziewnięcia kursantów świadczyły o "najwyższym" poziomie zaangażowania, ale instruktor się nie poddawał:
- ...i w ten sposób, po udrożnieniu górnych dróg oddechowych i kontroli stanu świadomości oraz funkcji życiowych, przechodzimy do właściwej resuscytacji. Uciskamy piętnaście** razy klatkę piersiową, pamiętając o równym czasie relaksacji. To znaczy, że kompresja i dekompresja musi przebiegać symetrycznie, w analogicznych odcinkach czasowych. Następnie przechodzimy do wentylacji wspomaganej i tę czynność powtarzamy dwukrotnie. Pamiętajmy, aby nie przekroczyć sześciuset mililitrów objętości oddechowej, gdyż może to skutkować powikłaniem w postaci regurgitacji. Na tym zakończymy pokaz. Czy macie panowie jakieś pytania?
Cisza jaka zapadła zdawała się być krępująca dla obu stron.
- Wobec tego czas na ćwiczenia. Zapraszam panów do manekina. Kto pierwszy..?
Po tym pytaniu wszyscy strażacy, jak jeden mąż, zatroskanym wzrokiem jęli lustrować zacieki barwiące biały niegdyś sufit.
- Naprawdę nikt? - zasmucił się instruktor - Nikt nie chce ćwiczyć..? No trudno... Wobec tego robimy dziesięć minut przerwy.
Prowadzący zajęcia wyszedł przed budynek i z ulgą odetchnął świeżym powietrzem. Na tej czynności przydybał go Komendant Ochotniczej Straży Pożarnej, Wawrzyniec Sikawa.
- I jak tam kurs, panie instruktorze? - zapytał z szerokim uśmiechem na twarzy - Uczą się chłopcy? Uczą?
- Wie pan... - zakłopotał się instruktor - Grzeczni są. Przeszkadzać nie przeszkadzają, ale jakoś tak ćwiczyć nie chcą, pytań nie mają. Może zmęczeni..?
Uśmiech zniknął z twarzy Komendanta Sikawy. Złapał wykładowcę za rękaw.
- Chodź pan. Sprawę trza wyjaśnić.
Trzasnęły otwierane z hukiem drzwi remizy.
- No panowie, kurwa wasza mać, co wy tu za szopkę odpierdalacie?! Pan instruktor się skarży, że nie chcecie uczestniczyć. O tak się kurwa nie będziemy bawić! To co ja w chuj kasy na tą naukę w pizdu wyjebałem przez okno?! Ja wam tu kurwa zaraz dam, nieuki pierdolone! Sroka..! - komendant zwrócił groźne oblicze w stronę pierwszego strażaka w ławce - ...Nie interesuje cię kurwa baranie to co pan instruktor mówi?!
- Interesuje, tylko...
- Co tylko?! Co tylko??!!
- Ja... nie rozumiem komendancie...
- Czego kurwa nie rozumiesz, tumanie jeden?!
- No nie rozumiem... jak to na tej kukle trzeba robić...
- Właśnie psze pana... - odezwały się inne nieśmiałe głosy.
- Jak kurwa nie rozumiesz?! Przecież to jest proste jak dymanie! Chodź no tu..! Masz go pierdolnąć piętnaście razy w klatę, tylko nie za mocno, a potem jebniesz mu dwa wdechy i chuj!
- Aaaaaaaaa... - przeciągły jęk zrozumienia świadczył o sukcesie dydaktycznym komendanta.
Pięć minut później ćwiczenia z resuscytacji szły pełną parą.
- Bardzo dobrze... - instruktor chwalił kolejnego ćwiczącego - ...pamiętaj tylko, żeby ucis... pierdolnąć piętnaście razy, a nie pięć, bo pięć to z deka za mało.
- Dobrze panie instruktorzu... To może ja jeszcze raz spróbuję, bo nawet całkiem zajebista jest ta re... re-konstrukcja!

* * *

Tak to kiedyś było. Słowo skauta! A teraz..? Nawet nie można powiedzieć "gość" ani "facet". I weź tu człowieku idź i ucz strażaków ;)


----------------------
* Mentor - na kursach certyfikowanych, to doświadczony instruktor, opiekun (lub oprawca) kandydata na instruktora, stażysty.
** Wg ówczesnych wytycznych, podczas resuscytacji klatkę piersiową należało pierd... ucisnąć 15 razy. Teraz uciskamy 30!

(p)Ech przygoda cz.2

Część pierwsza tutaj

Południowo-wschodnia Polska. Kilka lat temu.

- No jak Tadziu? Gotowe wszystko? - mężczyzna w zielonej wiatrówce klepnął po przyjacielsku ramię nadchodzącego kolegi.
- Prawie gotowe... - odsapnął klepnięty - ...Kamery ustawione w krzaczorach, chłopaki czekają w aucie na końcu lasu... tylko kuźwa, w tym bajorze całe spodnie sobie upaprałem. Stara mnie zatłucze w domu! - Tadeusz próbował kruszyć i strzepywać błoto zaschłe na nogawce niemarkowych dżinsów.
- Oj Tadziu, to fakt. Żonę masz herod-babę... ale zobacz jak żeśmy to wszystko pięknie urządzili...
Mężczyźni z zadowoleniem spoglądali na leżący w rowie, potrzaskany samochód. Szkło z rozbitych szyb srebrzyło się na ciemnym asfalcie, a białe plastiki i drobne elementy karoserii zdawały się wyznaczać ścieżkę katastrofy. Tylko drzewa wokół szumiały jakoś tak nienaturalnie, spokojnie, jakby nic nie zaszło.
- Piękne...- zachwycił się posiadacz brudnych spodni - Wygląda jakby nieźle wyrżnął.
- Dokładnie. I widać go z obu stron drogi. Cudo..! Drugie życie to autko dostało, jeśli można to nazwać życiem. Ze złomu prosto do przydrożnego rowu. Heh... ironia losu. Jeszcze tylko ofiarę zmontujemy i masakra będzie kompletna.
Zielony materiał wiatrówki sfałdował się gwałtownie na ramionach. Mężczyzna wsadził palce do ust i w leśne ostępy popłynął przeraźliwy gwizd.
- Pioootruś! Wylałeś się już?! Wskakuj do wraku, musimy cię jeszcze podlać sokiem z buraczków!!!
Kilka chwil później, z rozbitego pojazdu wystawała "pokrwawiona" ręka młodszego aspiranta Piotra. Zielony ludzik wyliczał na palcach.
- Kamery rejestrują, pozorant na miejscu, chłopaki czekają przed lasem... No to zaczynamy doświadczenie. Zobaczymy jak sobie panie i panowie kierowcy będą radzić z taką niespodzianką na drodze. Wskakuj Tadziu, jedziemy... - policjant trzasnął drzwiami nieoznakowanego radiowozu i schwycił gruszkę mikrofonu.
- Laguna zgłoś się dla fiesty... Jedziemy na pozycję. Zaczynamy!

* * *

Jeśli zupełnym przypadkiem, trafisz Drogi Czytelniku na moje szkolenie z pierwszej pomocy, z pewnością usłyszysz zwarty opis powyższej sceny. Powtarzam go niezmiennie od kilku lat, na każdym kursie. Opowiadam o policyjnej "prowokacji" urządzonej w lesie, między dwiema małymi mieścinkami pd-wsch Polski. Przedstawiam również końcowe wyniki doświadczenia, a te niestety nie są budujące.
Oto bowiem, przez kilka godzin rejestrowano zachowanie kierowców, którzy przejeżdżali obok rozbitego samochodu. Całość "wypadku" była idealnie widoczna z obu kierunków drogi. Biały dzień, warunki pogodowe - bardzo dobre, natężenie ruchu - minimalne. I co?
Statystycznie rzecz ujmując. Na dziesięć pojazdów, które pojawiały się w szklanym oku kamery, do udzielenia pomocy zatrzymywał się jeden lub z jednego dzwoniono po karetkę, bez zatrzymywania się. Pozostałych dziewięciu kierowców mijało rozbite auto bez jakiejkolwiek reakcji.
"I to doświadczenie, Drodzy Państwo, obrazuje skalę problemu w naszym kraju. A w moim przekonaniu problem jest ogromny. Jadąc w dłuższą podróż, mam przykrą świadomość, że jeśli mi się cokolwiek stanie, ulegnę wypadkowi - prawdopodobnie nikt mi nie pomoże!"
Zawsze powtarzam powyższą opinię. I zawsze staram się, by ludzie zrozumieli, że póki sami nie zaczną się wzajem ratować, póty nie ma mowy o względnym poczuciu bezpieczeństwa. Ot wycieczka w "dziki zachód". Padłeś? To leż, aż cię sępy zeżrą.
Muszę jednak przyznać, że z każdym rokiem, z każdym kolejnym kursem, znikało we mnie przekonanie, co do aktualności głoszonych tez własnych.
- Teraz są inne czasy Crew... - myślałem coraz częściej - Ludzie są inni. Bardziej ludzcy, wyedukowani... Szkolą się, pomagają sobie wzajem. Ilu sam wyszkoliłeś przez te lata? A ilu w całej Polsce się szkoliło? Może już czas zaprzestać rozsiewania defetyzmu i czarnowidztwa?
I już, już miałem zmienić gadkę na kursach... aż tu nagle...

Centralna Polska. Współcześnie.

Asfalt ciągnął się w nieskończoność niczym szara nitka zeszłorocznego spaghetti. Koła mojego pojazdu z lekkim szumem mieliły ten drogowy makaron, a silnik mruczał z niesmakiem. Deszcz siąpił drobnymi kroplami i tylko niezmordowana praca wycieraczek pozwalała mi dojrzeć smutny świat zza przedniej szyby.
Z prędkością ślimaka wracałem do domu po kolejnym "udanym" szkoleniu. Mandat, który dostałem dwa dni wcześniej sprawił, że ciężar właściwy mojej prawej stopy zmniejszył się co najmniej o połowę. Pedał gazu też jakby stwardniał i nie chciał się wciskać "do dechy". Wlokłem się zgodnie z literą prawa, "noga za nogą". Przed zaśnięciem powstrzymywały mnie tylko nieregularnie ubytki w nawierzchni. Raz po raz ściskałem mocniej kierownicę, wjeżdżając na asfaltową tarkę wybojów. W drganiach i wibracjach zespalał się człowiek z maszyną, a wszelkie znużenie, czy ochota na sen uchodziły precz.
Właśnie minąłem białą tablicę z nazwą małej wioski. Dwa pasy jezdni brutalnie wcinały się między rzędy murowanych domków. Auto grzecznie sunęło z prędkością pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, gdy naraz, moją uwagę przykuła czarna plama leżąca na chodniku. Niewielka szybkość jazdy pozwoliła na krótką rozmowę z samym sobą. Myśl pierwsza mignęła niczym błyskawica.
- To człowiek leży? Człowiek... Widzę dłoń i zarys głowy.
Po niej przyszła druga myśl, wolniejsza.
- Eee... pewnie pijany... Do domu nie doszedł po libacji. Położył się i słucha płyt chodnikowych.
Byłem już na wysokości leżącego. Na wszelki wypadek zjechałem nieco do środka jezdni. I wtedy spadła myśl trzecia, zasiewając wątpliwości.
- Ale czemu on w deszczu śpi na chodniku? I nogi ma na jezdni... Przecież zaraz ktoś mu na te giry najedzie...
Spojrzałem we wsteczne lusterko. Na drodze pusto, minąłem już leżącą postać i czarna plama powoli oddalała się niknąc w szklanej tafli lustra.
- Dobra... dość tego, hamuj! Trzeba obudzić chłopa, niech idzie odespać do domu. Wychłodzi się na tym deszczu albo mu ktoś połamie nogi.
Jeszcze raz zerknąłem w lusterko wrzucając wsteczny bieg. Ustawiłem samochód najbliżej prawej krawędzi jezdni, włączyłem światła awaryjne i wysiadłem w deszcz.
Chwilę później wszystkie wątpliwości rozpłynęły się w strużkach wody. Zamknięte oczy, rozbite czoło, łuk brwiowy. Krew cieknąca na mokry chodnik, z nosa, ust, ucha... Tyle zdążyłem ogarnąć jednym spojrzeniem i w miejscu zawróciłem do auta po apteczkę. Ubierając rękawiczki zobaczyłem nadjeżdżający samochód osobowy.
- Proszę pani. Bardzo proszę zjechać na pobocze i zaczekać chwilę. Był wypadek, będę potrzebował pani pomocy.
Kobieta dopiero w tej chwili dostrzegła leżącego na chodniku. Jej twarz gwałtownie zmieniła wyraz.
- Ja... ja nie mogę... - wyjąkała z przestrachem - Dzieci na mnie w domu same czekają...
Gdybym się nie odsunął, pewnie by mnie potrąciła. Nie miałem jednak czasu na oburzenie. Podbiegłem do mężczyzny. Poszkodowany leżał na prawym boku, wyglądał na jakieś sześćdziesiąt kilka lat. Sporadycznie otwierał oczy i po chwili znów zapadał w niebyt. Sprawdzając oddech wyczułem alkohol, ale w obecnej sytuacji miało to dla mnie znaczenie drugorzędne. Pojawił się dylemat, co dalej robić? Iść do samochodu po telefon, stabilizować głowę, czy badać resztę ciała? Wszystko jest istotne i wszystko pasowałoby zrobić w miarę szybko. Z tej analizy wyrwał mnie odgłos hamowania. Tuż obok stała wielka ciężarówka. Kierowca opuścił szybę i z ciekawością przyglądał się scenie na chodniku.
Machnąłem do niego ręką.
- No chodź pan tu!
Wysiadł z ociąganiem i wyraźną niechęcią.
- Dzwoń pan po pogotowie. Pieszy potrącony.
- A ja nie znam numeru...
- 999 lub 112. I proszę podać nazwę miejscowości.
Poszedł do szoferki, a chwilę później krzyknął
- Ten pierwszy numer jest zajęty!
- To proszę dzwonić na ten dru... - Silnik zaryczał i ciężarówka potoczyła się w deszcz.
- O żeby cię diabli wzięli, chamie jeden! - zakląłem w myślach patrząc za oddalającym się samochodem.
Nie było rady.  Popędziłem do auta po telefon. Wróciłem do poszkodowanego i stabilizując jego głowę między swoimi kolanami, połączyłem się z pogotowiem.
- Dobrze. Wysyłam do pana karetkę. - zaskwierczała dyspozytorka i trzasnęła słuchawką.
- Pasowałoby mi gościa obejrzeć. Może krwawi gdzieś pod tą kurtką..? - myślałem klęcząc wciąż przy głowie.
- Panie, zostaw go pan..! - w bramce najbliższej posesji stanął starszy człowiek z wielką miotłą w garści -  To największy moczymorda w całej wsi!
- A co to ma do rzeczy?! - odkrzyknąłem - Auto go potrąciło! Pomóc trzeba. Chodź pan tu!
- Mnie nic do tego..! Robotę mam! - Zmiatając liście, dziadek skierował się w stronę domu.
- Ja pier... ! Co za ludzie?! Gdzie ja jestem?! - Wsadziłem dłoń pod kurtkę poszkodowanego, tak daleko jak tylko moglem sięgnąć od głowy. Przejechałem szybko po plecach, klatce piersiowej i brzuchu. Czysto. Zewnętrznych krwawień nie widać.
Mężczyzna otworzył oczy i spojrzał na mnie jakby przytomniejszym wzrokiem.
- Pomóż mi... - wycharczał, a z jego ust wraz z krwią wypłynął kawałek zęba.
- Proszę nie ruszać głową. Niech mi pan powie co boli?!
- Nogi... i brzuch...
- Nie ruszaj głową! Obejrzę te nogi. - Wstałem z kolan i przeniosłem się niżej, aby dokładnie obejrzeć dolną część ciała poszkodowanego. Prawa noga zwisała luźno z krawężnika. Lewa ją dociskała. Mimo spodni wyraźnie widoczna była deformacja w okolicy uda. Delikatnie nacisnąłem miednicę. Chrupnęło...
- Aaahhh..! - mężczyzna jęknął z bólu i ponownie zamknął oczy.
- No to ładny pasztet! - myślałem okrywając rannego folią termiczną. - Lepiej niech się ta karetka spręży, bo za chwilę nie będzie po co jechać...
Wróciłem do stabilizacji głowy i dopiero teraz miałem czas na lustrację okolicy.
Gość z miotłą zerkał z ogródka. Kiedy na niego spojrzałem odwrócił się na pięcie i truchtem pognał do domu. Jakieś dwieście metrów dalej, robotnicy układali kostkę chodnikową. Ich pomarańczowe kamizelki wyraźnie migały w deszczu. Niemożliwe, żeby nie widzieli co się dzieje. Na drodze zrobił się spory zator. Auta podjeżdżały do miejsca wypadku i dosłownie każdy kierowca zwalniał, gapiąc się na mnie. Żaden się nie zatrzymał. Widziałem te twarze za szybami... Zaciekawione, przestraszone... Czasem zdziwienie mieszało się z obrzydzeniem. Ciężko mi to sprecyzować, ale w tamtej chwili czułem się niemal jak wyrzutek społeczeństwa. Jakbym robił coś nagannego, zupełnie wbrew wszystkim.
Mężczyzna był nadal nieprzytomny. Co minutę kontrolowałem jego oddech i tak tkwiliśmy w deszczu, na unijnej drodze, pośrodku współczesnej, polskiej wsi.
Karetka "S" przyjechała po czterdziestu dwóch minutach od chwili wezwania. Sprawdziłem później, do przejechania mieli dystans czternastu kilometrów. Nie wiem, co ich zatrzymało i absolutnie nie potępiam. Chcę tylko zauważyć, że czasem można AŻ tyle czekać na pomoc fachową.
A "fachowa" pomoc wytoczyła się z karetki w postaci ratownika medycznego, kierowcy z brzuszkiem, pani doktor i pani w białych, szpitalnych klapkach (pielęgniarka? praktykantka?). Złożyłem szybki raport, wciąż stabilizując głowę.
- Pan jest może lekarzem? - zagadnęła doktorka
- Jestem ratownikiem medycznym...
- Aha... - odburknęła i powiało chłodem - To odsuń się, już sobie poradzimy.
- Przejmij stabilizację... - powiedziałem do ratownika, który wciąż stał nade mną.
- Powiedziałam coś..! - podniosła głos lekarka - Ja jestem urazowiec i damy sobie radę!
- Wobec tego... do widzenia... - wstałem z klęczek i otrzepałem mokre spodnie. Wsiadając do auta widziałem jak pani "doktor urazowiec" wkłada pacjenta na deskę ortopedyczną, metodą "na wór ziemniaków". Druga pani zgubiła klapka i kuśtykała do karetki w skarpecie.
Nie zapytali mnie, czy wezwałem policję, czy widziałem wypadek, a może, czy aby ja sam nie spowodowałem tego zdarzenia. O nic mnie nie pytali... A że "nie zdążyli" podziękować, to już przywykłem... Prawie nigdy nie nadążają.
Ciekawe, czy chociaż zdążyli do szpitala..?

* * *

Nie zmienię moich tekstów na kursach pierwszej pomocy. Z uporem maniaka będę powtarzał ludziom, że to od nas WSZYSTKICH zależy nasze bezpieczeństwo. Może za kolejne "kilka" lat coś zacznie ewoluować w mózgownicach..? Nauczymy się reagować, zatrzymywać nad obcym człowiekiem leżącym na ulicy, wykazywać minimum empatii... Może nasze dzieci coś zmienią..?
A póki co... "dziki zachód"...

Rekolekcje pokutne

Jako załącznik do poprzedniego załącznika, do poprzedniego posta.

Zgrzeszyłem... Dałem się podpuścić i zgrzeszyłem. Moja bardzo wielka wina...
Przeto dostałem za swoje* od "panów władzów" i te naliczone piętnaście punktów karnych mocno ciążyło na moim sumieniu. Ponadto przytłaczała mnie świadomość, że w każdej chwili mogę za "byle co" złapać kolejne dziesięć i pożegnać się z Prawem Jazdy. Naprawdę wcale nie trzeba jechać jak wariat żeby zarobić "dyszkę". Kilka małych grzeszków zebranych zgrabnie do kupy przez wideorejestrator i już... Żegnaj autko, żegnajcie podróże instruktorskie, żegnaj karetko.
- Tak nie może być! - myślałem każdorazowo siadając za kółkiem  
- Żebym ja codziennie podbijał sobie ciśnienie i jeździł zestresowany niczym listonosz z rentami..? Trzeba iść na kurs i skasować przynajmniej te sześć punktów! To będą takie rekolekcje pokutne.
No i poszedłem.
Co prawda jadąc na to specjalne szkolenie miałem wątpliwości i chwile wahania, ale gdy na światłach stanął obok mnie radiowóz drogówki, oblały mnie nerwowe poty i już wiedziałem, że tylko kurs dla Anonimowych Łamaczy Prawa o Ruchu Drogowym pozwoli mi ozdrowieć.
W Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego uiściłem "symboliczną" opłatę i zziajany wpadłem na salę. Całe pomieszczenie po brzegi wypełnione podobnymi do mnie "kryminalistami". O dziwo ostatni stoliczek, tuż przy ścianie, był wolny (przy takich okazjach zazwyczaj wszyscy okupują ostatnie ławki, a tu proszę... jakby na mnie czekał ten stolik z rezerwacją). Usiadłem cichutko, skromniutko i spuściłem głowę zawstydzony swymi drogowymi przestępstwami. Sekundę później weszła pani psycholożka i się zaczęło.
- Państwo zdajecie sobie sprawę, że jesteście tu niejako za karę..? - wypaliła na dzień dobry.
Miny moich sąsiadów w ławkach świadczyły dobitnie o tym, że sobie nie zdają sprawy... również z własnego istnienia.
- Za karę? - uniosłem brwi w bezgłośnym zdumieniu - Za karę to ja dostałem mandat i punkty, a tu przyszedłem i ZAPŁACIŁEM, żebyście mi trochę tych punktów odjęli. Kupno - sprzedaż...
W ostatniej chwili moja dłoń zamknęła niesforne usta.
- O nie Crew! Nie będziesz pyskował! Ani słówkiem się nie odezwiesz aż do samiutkiego końca. Przyszedłeś tu na rekolekcje pokutne, to się teraz kajaj i słuchaj nauk!
- Taka wasza kara... - kontynuowała pani Frau polskiej psychologii - musicie odsiedzieć te sześć godzin. Tylko co ja z wami zrobię..?
Psycholożka popadła w naukową zadumę, a ja poczułem się jak uczeń zostawiony w kozie za swe pierwsze w życiu wagary.
- Nie wie co z nami zrobić..? - szydziłem w myślach -... może jakaś rózga, albo klęczenie na grochu?
Najwyraźniej zadziałała telepatia, bo kobiecina załapała koncept i oznajmiła stanowczym głosem:
- Każdy z osobna teraz powie innym, ile punktów ma na koncie.
- O cholera..! - natychmiast wyparowała ze mnie ochota do żartów  
- Ale zaraz będzie wstyd, aż piętnaście punktów... Jak ja to powiem? Żeby tylko zaczęła od przodu.
- Proszę, pan w pierwszej ławce zaczyna.
- Ufffff... - pomyślałem z ulgą, a pan z pierwszej ławki wstał i palnął:
- Dwadzieścia trzy, ale jak tu jechałem to mi jeszcze dwie fotki pstryknęło...
Normalnie oniemiałem, a w czasie kiedy odzyskiwałem przytomność inni "przestępcy" recytowali po kolei.
- Dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy, dwadzieścia trzy, dwadzieścia cztery...
Wreszcie moja kolej.
- Piętnaście... - pisnąłem cienko.
- Słucham...?! - pani Frau wstała zza wielkiego biurka.
- Yyy??!! - zdziwili się "recydywiści"
- Hm... hm... żartowałem... Dwadzieścia dwa...
Usiadłem i wreszcie zrozumiałem, że moją obecność tutaj można uznać za lekką przesadę.
- Ten kurs ciebie nie dotyczy Crew. - powiedziałem sobie w myślach, po czym wyjąłem podręcznik Organizacji Pomocy w Wypadkach Masowych i Katastrofach. Trzy sekundy później utonąłem w lekturze.

Ze świata katastrof wyrwało mnie wyjście pani psycholożki. Na jej miejsce wkroczył pan policjant.
Przedstawił się mówiąc między innymi, że jest z ruchu drogowego i tym wyznaniem natychmiast zyskał moją szczerą niechęć. Już miałem ponownie zagłębić się w tajniki masowego bliźnich ratowania, gdy "pan władz" rozpoczął teatr jednego aktora. Urządził quiz... Zadawał podchwytliwe pytania, skakał, nadymał się.
- Nie wiecie tego państwo..? Wszystko jest w kodeksie... Tego też nie wiecie?? To jak wy jeździcie po tych drogach?
- To może byś nas oświecił smurfie jeden i podał odpowiedź?!? - mój wszczepiony buntownik zaczął szurać gdzieś w płacie czołowym mózgownicy.
- Siedź cicho i nie pyskuj. Wytrzymasz jeszcze dwie godziny. - ten drugi, jakby pacyfista, gasił emocje.
- Nie wytrzymam! Nagadam mu!
- A właśnie  że wytrzymasz..!
- Możecie się zamknąć obaj?! Staram się czytać o katastrofach..! Dżizas... - przeraziłem się - Gadam do siebie w trzech osobach...
Tymczasem policyjny edukator, najwyraźniej zmęczony quizem, odpalił komputer i rozpoczął projekcję filmów uświadamiających.
W związku z moimi instruktorskimi inklinacjami, wszystkie te filmy znałem na pamięć. Dosłownie mogłem recytować treść i nucić podkłady muzyczne do każdego z nich. Nuda...
Wobec takiego obrotu sprawy, z czystym sumieniem wróciłem do podręcznika.
Na ekranie migały sceny z wypadków, efekty brawurowej jazdy i braku zapiętych pasów. A na tym wszystkim bezwstydnie pływał napis:

Unregistered copy of software for non-commercial use only. 

(Niezarejestrowana wersja oprogramowania, wyłącznie do użytku niekomercyjnego).

Pan policjant chodził po sali i bacznie lustrował, czy aby widzowie są wystarczająco poruszeni obrazem ludzkich tragedii. Już dobre kilka minut kręcił się w pobliżu mojego stoliczka. Kątem oka widziałem jak zerka z lewej, to znów z prawej strony. Czułem, że już długo nie wytrzyma, ale prowokacyjnie nie podnosiłem głowy znad książki.
- Przecież mu w żaden sposób nie przeszkadzam... Niech tylko spróbuje mi zwrócić uw...
- Pana to zdaje się nie interesuje? - belferski głos zagrzmiał tuż nade mną. Podniosłem głowę udając zaskoczenie.
- Jeśli mam być szczery to nie bardzo... - zamrugałem niewinnie oczkami.
- A dlaczego, jeśli mogę wiedzieć?
- A dlatego, że od ładnych kilku lat puszczam te filmy na kursach pierwszej pomocy... Z tą tylko różnicą, że ja mam legalne oprogramowanie.

Pierwszy raz widziałem policjanta w którego pieprznął piorun :)
Stanął jak wryty, spuścił nosem całą parę i... pomaszerował, niczym robocop do biurka. A ja dostałem ciepłe, tajne brawka od sąsiadów z ławek obok.
"Pan władz" bohatersko wytrzymał do końca kolejnego filmu, wyłączył komputer i puścił nas... godzinę przed czasem.
O dziwo dostałem zaświadczenie ukończenia i zrobiło mi się lżej na duszy o sześć punktów.
Zostało jeszcze dziewięć...

...i cała drogówka w stanie wojny ;)

-------------
* za swoje - czyli za "bezczelne" wyprzedzanie nieoznakowanego radiowozu, najechanie na podwójną linię ciągłą oraz przekroczenie prędkości o 30 km/h.

Przepis edukacyjny

Jako załącznik do poprzedniego posta.

Jak zarobić 15 punktów w 15 sekund? 

Przepis edukacyjny dla kierowców

Składniki:
- Jeden samochód osobowy zdolny do jazdy co najmniej z prędkością 90 km/h.
- Utwór "My heart will go on", Celine Dion (wg teorii Akemi).
- Jeden naiwny kierowca.
- Jeden nieoznakowany radiowóz z wideorejestratorem.
- Dwóch upierdliwców "panów władzów" w radiowozie.

Etap przygotowania:
1. Naiwnego kierowcę wciśnij do samochodu osobowego. Nie mieszaj, nie doprawiaj.
2. Włącz radio i ustaw piosenkę Celine Dion.
3. Poczekaj aż się ściemni i zacznie padać. Rusz w drogę.
4. Jadąc z prędkością 70 km/h dogoń nieoznakowany radiowóz. Zwolnij i nieustannie słuchając "My heart will go on" wlecz się za radiowozem dobre pięć minut.

Sposób wykonania:
1. Poczekaj na najbliższą przerywaną linię i rozpocznij manewr wyprzedzania.
2. Jadąc po przeciwnym pasie ruchu zrównaj się z nieoznakowanym radiowozem. Obserwuj jak wyprzedzany pojazd zaczyna przyspieszać.
3. Podkręć lekko gaz i zakończ manewr na podwójnej ciągłej, tuż przed przejściem dla pieszych.
4. Pozwól się zatrzymać "panom władzom".

Sposób podania:
- Obejrzyj film z własnymi dokonaniami.
- Na pytanie: Dokąd się pan tak spieszy? odpowiedz, że jesteś ratownikiem, instruktorem i właśnie jedziesz szkolić "panów władzów".
- Mów, że głupio wyszło i zgadzaj się na wszystko w nadziei, że jednak ci odpuszczą.
- Ani jednym słówkiem nie piskaj o ich zwiększeniu prędkości podczas wyprzedzania.
- Wykazuj zrozumienie dla ciężkiej i niewdzięcznej pracy "panów władz(i)ów".
- Wysłuchaj kazania na temat sposobu jazdy i zdań typu: "naprawdę nie możemy inaczej potraktować...", "bardzo byśmy chcieli, ale nie da się..." itp.
- Wreszcie bez szemrania przyjmij mandat i punkty karne.

Gotowe. Smacznego.
  

Ps. W celu skasowania w trybie pilnym sześciu z piętnastu punktów, udaj się na specjalny kurs do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego i przeżyj tam niezapomniane sześć godzin radosnej nasiadówki. To też jest temat na kolejny mały post :)

(p)Ech przygoda cz.1

 Z pełną świadomością wchłaniającego mnie dwudziestego pierwszego wieku, postępu technologicznego, awangardy kulturowej, trendów w modzie i żywieniu oraz tych wszystkich bajerów, które przecież w rzeczonym wieku muszą istnieć... z najjaśniejszą klarownością wszechogarniającej mnie CYWILIZACJI, muszę powiedzieć, że:
 
podróż po polskich drogach niczym nie różni się od wycieczki dyliżansem po pustkowiach dzikiego zachodu. 

(ale odkryłem - nie..? Amerykę...)

Wsiadasz człowieku do swojego pojazdu, wyjeżdżasz za miasto i już po chwili "mkniesz" wehikułem czasu po prerii, gdzieś u schyłku XIX wieku.
Nie wiesz, czy dojedziesz. Na którą i gdzie dojedziesz. Tłucze całym dyliżansem, że mózg uszami wytrzepać można. I ten dreszczyk emocji... Może zgubię koło? Konie poniosą? Bandyci na drodze? A może szeryf ze swym wiernym zastępcą w krzakach, złapią mnie na lasso wideorejestratora?
A już nie daj Boże jak mnie co napadnie... Cokolwiek... Apacze, kojoty, sraczka, padaczka jakaś utajona albo zawał... Umarł w butach. Normalnie western na żywca.

* * *

Jechałem "w Polskę", na szkolenie. Idea była chwalebna - nauczyć "szeryfów" jak ratować bliźnich. Kurs miał się zacząć następnego dnia o poranku więc ciśnienia na czasówkę i rodeo nie miałem żadnego. Wlokłem się 80 km/h przez ciemny, uśpiony kraj. Deszczyk siąpił na szyby samochodu, w radiu Celinka Dion nie pozwalała mi usnąć emitując wysokie zakresy pisków... Sielanka.
No i straciłem czujność, a przecież to preria dzika...

Capnęli mnie tuż za lasem. Dwóch "strażników Teksasu" w ciemnym mustangu. Kazali zjechać na pobocze, zaprosili do siebie na projekcję filmu i gościnnie poczęstowali mandatem. Dodatkowo, po branżowej znajomości wlepili mi piętnaście punktów... za naiwność*. Dałem się podejść jak żółtodziób, a nie kowboy doświadczony. Szczęście żem miał wcześniej konto czyste i okrągłe zero w punktach, bo by mi jeszcze Prawo Woźnicy i uprawnienia na dyliżans zabrali.
A wszystko przez Celinkę i to jej "My heart will go on"... Człowiek się jakoś tak rozkleja wewnętrznie i mu się wydaje, że każdy pojazd w mroku to Titanic... A przecież to preria...
dzika...

Koniec końców dotarłem na szkolenie. Kolejne dwa dni spędziłem nauczając "szeryfów", a połowa z nich to drogówka. Jakim cudem ja obiektywny byłem i przyjacielski..? Nie wiem.
Wreszcie nadszedł czas rozstania. Ze łzami w oczach pożegnałem wyedukowanych ratowniczo "stróżów prawa" i ruszyłem w drogę powrotną. Moja nawigacja samochodowa, dźwięcznym, damskim głosikiem poinformowała mnie, że:
- Do pokonania masz zawrotny dystans 270 kilometrów. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż na twoim koncie, do wykorzystania pozostało 9 punktów karnych. Miłej zabawy.

* * *

Tu zaczyna się hardcorowa część przygody.
Dwieście siedemdziesiąt kilometrów. Z balastem piętnastu punktów, taka podróż to nie lada wyczyn. Śmiejecie się?
To spróbujcie jechać zgodnie z przepisami dłużej niż kilkanaście minut. Ja spróbowałem.

Minusy: 
1) Zamiast patrzeć na drogę, nieustannie gapisz się na znaki. Bo a nuż jakiś zakaz, nakaz, ograniczenie ci umknie i zza krzaka wyskoczy kolejny Chuck Norris polskiej policji.
2) Wyjeżdżasz poza teren zabudowany i natychmiast wyrasta znak "roboty drogowe" oraz ograniczenie prędkości do 40 km/h. Żadnych robót już dawno tu nie ma. Po prostu zostawili znak na pamiątkę. A może zapobiegawczo..? Niebawem wypadną nowe dziury w asfalcie, przyjadą walce i proszę... znak już stoi. Ileż to roboty mniej, a jaka oszczędność..?
I suniesz te cztery dychy, przez dwadzieścia kilometrów (bo pozostałe znaki wykosił zeszłoroczny tajfun), a za tobą sznurek pojazdów i kierowcy z pianą na ustach.
3) Radia sobie nie możesz posłuchać bo zagłuszają je klaksony tych wpienionych za tobą.
4) Wreszcie wyjeżdżasz za wioskę. Znak pokazuje magiczną cyfrę "70" w czerwonej obwódce. Szaleństwo... Upajasz się tą prędkością, niemal czujesz powiewy wiatru na twarzy... A kilometr dalej - furmanka, konik... i podwójna linia ciągła. Oj kusi cię, żeby wyprzedzić, ale Chuck Norris czyha...
5) Wszystkie przeszkody zostawiłeś w tyle. Oczy cieszy niezmącony krajobraz długiej prostej i... sygnalizatora świetlnego.
Jedziesz... zielone. Zbliżasz się... pyk. Czerwone!
Co?! Pasy? Tutaj??!!
Z pola ziemniaków na pole kukurydzy, przejście dla pieszych i światła.
6) Z oszołomienia wyrywają cię bluzgi woźnicy z furmanki (tej, co to ją w tyle zostawiłeś).
- Czemu k... ch... stoisz?!!!
Reszty pretensji dokładnie nie słyszysz bo koń rży z ciebie, jak z głupka, który w szczerym polu zatrzymuje się na czerwonym świetle.
W stresie czekasz na zmianę światła. Woźnica się drze, koń rży, a ty tylko patrzysz skąd wyskoczy funkcjonariusz. Z ziemniaków, czy z kukurydzy? A może to prowokacja i ten na furmance to tajny agent?
7) Pod koniec podróży zatrzymuje cię radiowóz drogówki. Powód zatrzymania: Podejrzane zachowanie w ruchu drogowym. (czyli poruszanie się z prędkością 40 na ograniczeniu do 50 km/h.)
- Czemu pan tak wolno jedzie, panie kierowco? (podejrzliwie) Pijany pan jest?
- (ponuro) Nie. Dwa dni temu wlepiliście mi piętnaście punktów i teraz do domu staram się wrócić.
- Aha..! (triumfalnie) To gdzie się panu tak spieszyło?!
O święty Krzysztofie - patronie kierowców... Czy oni ten tekst o pośpiechu mają wdrukowany w podświadomość?! A może w regulaminie jest zapis o konieczności użycia? Litości. Zero polotu...
8) Zbliża się szósta godzina jazdy zgodnej z przepisami. Ogarnia cię paranoja! Wszędzie widzisz policjantów... Biegają po drodze z lizakami, skaczą po drzewach w białych czapkach, tańczą sambę w zatoczkach autobusowych. Każdy pojazd, nawet "maluch", to nieoznakowany radiowóz, a każda przydrożna kapliczka i budka dla ptaków to fotoradar. PARANOJA.
Już nie chcesz być kierowcą. W myślach analizujesz, gdzie w piwnicy leżą części do starego roweru...

Plusy (owszem są):
1) Nigdy dotąd w podróży nie miałeś tylu okazji do kontemplacji.
2) Tyle szczegółów polskich dróg umykało ci w zawrotnych prędkościach.
3) A teraz możesz się dostojnie toczyć...
4) ... i podziwiać...
5) Tu krzaczek...
6) ... tam brzózka
7) Tu wioska malownicza...
8) ... i pieszy leży...

Zaraz, zaraz... jak to leży?! Hamuj!
No faktycznie leży... i się nie porusza...

...ale to już temat na kolejny post.

C.D.N.

-------------
* Gdyby ktoś chciał instrukcję: "Jak zarobić 15 punktów w 15 sekund?" - wystarczy sygnał w komentarzach. Chętnie się podzielę doświadczeniem :)

Fingersrobik

Wszystkich, którzy mają możliwość i ochotę, zapraszam do wykonania następującego zestawu ćwiczeń gimnastycznych:

1. Palec pierwszy, przeciwstawny (lub po prostu kciuk) zgiąć w stronę wewnętrznej powierzchni dłoni.

2. Palcami tej samej dłoni, drugim, trzecim, czwartym (i piątym, jeśli ktoś da radę) otoczyć kciuk.

3. Ścisnąć mocno.

4. Nie puszczać.

Ćwiczenie najlepiej wykonywać oburącz, jutro (niedziela) w godzinach przedpołudniowych.

Będę wdzięczny :)

Przestępczość zorganizowana

Spośród wielu wspomnień lat "szczenięcych", chciałbym dzisiaj wyłowić taki oto obrazek:
Miałem wówczas wszystkiego raptem lat dwanaście. Stałem w długaśnej, skłębionej kolejce, a w mojej głowinie kołatała dumna myśl, że oto "skończonym dzieciuchem" już nie jestem. Z drugiej strony kiełkowało niejasne przeświadczenie, iż do "skończonej dorosłości" też mi jeszcze trochę brakuje. I tak, bijąc się z myślami, maskowałem drżenie rąk oraz niepewne spojrzenia rozsiewane wokół.
Skąd te objawy stresu u ledwie, ledwie nastolatka?
Otóż ten nastolatek (ledwie, ledwie), lada moment dokona czynu przestępczego... pójdzie na film DOZWOLONY OD LAT 15!!!
I nie będzie to zwykły wybryk nieletniego, a "prawdziwa" przestępczość zorganizowana.

- Poproszę jeden ulgowy - rzuciłem maksymalnie zniżonym głosem w ziejący otwór kasowego okienka.
Kasjerka zgrabnym ruchem oddzieliła papierową wstążkę biletu od reszty bloczka. Szczęście było tak blisko.
- Legitymację proszę! - jej podejrzliwy głos zabrzmiał jak wyrok skazujący. Świdrującym spojrzeniem wierciła dziury w moim zburaczonym licu... i nagle...
ŁUBUDUBUDU!!!
- Otwieraj! Ciotka-klotka, otwieraj! - to grupa dywersji i małego sabotażu rozpoczęła akcję dezorientacji, polegającą na waleniu w drzwi kasy.
- A co się tam do cholery dzieje?!! - wrzasnęła kasjerka i... puściła bilet.
Na to tylko czekałem. Drżącymi rękoma capnąłem upragniony skrawek papieru, rzuciłem na talerzyk pieniążki z orzełkiem bez korony (bo to dawno było) i tyle mnie pani kasjerka widziała. Grupa dywersyjna również wykonała manewr odwrotu na z góry upatrzone pozycje.
Pierwszy etap mieliśmy za sobą.
Drugi polegał na analogicznym powtórzeniu akcji, tym razem z panią bileterką.
Wmieszany w tłum piętnastoletnich "dorosłych" zbliżałem się powoli do bramki. Trzy kroki dzieliły mnie od upragnionej sali kinowej. Tłum falował i przesuwał się w gardziel ciemnych drzwi. Jeszcze dwa kroki.
Podałem papierek pani bileterce spuszczając głowę i garbiąc się ze strachu. Charakterystyczny trzask przedzieranego biletu. Jeszcze krok... Za kotarą rozległy się dźwięki Kroniki Filmowej. Pół kroku...
- Chwileczkę kawalerze! Dokąd tak szybko?!! Pokaż no legitymację szkolną!
- May-Day, May-Day..! - rozpaczliwie rozglądałem się za grupą dywersyjną, która dokładnie teraz miała rozpocząć akcję. Niestety chłopcy z małego sabotażu właśnie w tej chwili byli wyprowadzani z kina "za ucho" przez pana woźnego.
- No i co z tą legitymacją!? - groźne warknięcie bileterki przekreśliło wszelkie nadzieje.
- Nie mam... - nastąpiła pełna kapitulacja.
- A ile masz lat kawalerze?
- Dwanaście... - mruknąłem spuszczając jeszcze niżej głowę - ...i pół...
- To zapraszam za dwa lata... - trzask dartego biletu wybrzmiał odgłosem klęski - ...i pół! - dokończyła bileterka, po czym wsypała biletowe confetti do popielniczki.
A ja... oblany purpurą wstydu, powlokłem się uliczką za kinem i drżącymi rękoma wybijałem sobie z głowy przestępczość zorganizowaną. W tym samym czasie grupa dywersyjna prasowała potargane przez woźnego uszy.

* * *

Kilkanaście lat później stałem przed zupełnie innymi drzwiami, chowając w głębokich kieszeniach lekko drżące z niepewności dłonie.
- Wchodźcie, wchodźcie! Nie stójcie tak w drzwiach, bo nie wolno... - ponaglał głos z okienka w ścianie.
Mijając tablicę z napisem "Oddział psychosomatyczny" stanęliśmy w szpitalnym korytarzu. Całą grupą studentów.
Pierwsze praktyki u "niespokojnych". Co też nas tu czeka? Tyle legend i opowieści o tym miejscu krąży... (więcej o "niespokojnych" tutaj)
Dłonie drżą, a trzask elektrycznego zamka w drzwiach przeszywa plecy chłodnym dreszczem. Jak tu będzie..?

Najpierw obchód z lekarzami.
Parter:
Spokój... Tylko jeden pacjent uparcie twierdzi, że mu się z zębów leje szpik kostny. Reszta chorych nie zgłasza żadnych zastrzeżeń.
Pierwsze piętro: 
Nikt nie krzyczy, nikt nie rzuca ciężkimi przedmiotami. Lekkimi zresztą też nie. Emocje nam opadają, tylko w mojej głowie telepie się myśl niespokojna:
- Czyżby świat zwariował? W jednej sali pani geografka z mojej podstawówki, w drugiej kolega z poprzedniej pracy, w trzeciej znajoma znajomej... A wszyscy tacy nieobecni, senni i "zaczarowani". Smutne...
Drugie piętro:
Pacjenci snują się pomiędzy pokojami. Wieje nudą.
- Pani doktor... Może byśmy mogli już sobie pójść? Widzieliśmy wszystko, w dzienniczkach praktyk opiszemy, nauczymy się z sylabusów... Pozwoli pani wcześniej skończyć..?
Pozwoliła.
- Zmykajcie. Tylko na egzamin mi się przygotować porządnie!
- Tak jest, pani doktor! - szurnęły grzecznie nogi - Do widzenia.
Szczęknął elektryczny zamek w drzwiach na parterze. Liczna grupa studentów powoli opuszczała smutne mury dzieląc się wrażeniami z ostatnich godzin.

- Chwileczkę, a wy dokąd!?! - głos z okienka w ścianie zmroził nas w pół kroku
- My? Skończyliśmy praktyki. Pani doktor nas puściła do domu...
Pielęgniarz groźnie wychylił się zza szyby.
- Nie was się pytam. Tych pomiędzy... Dokąd ta wycieczka?!
- Donikąd... już wracamy... - padło zrezygnowane hasło i zgrabny rządek, trzymających się za rączki pacjentów wykonał w tył zwrot. Wracali na oddział jak słoniki w cyrku. Trąba - ogonek - trąba - ogonek...
A mi przed oczami błysnęły "szczenięce lata", kino, którego już nie ma i przestępczość zorganizowana :)
Świat zwariował...

Argument siły

Kolejny przebłysk studenckich wspomnień. Odbijam piłeczkę do Szamana  :)

Nastał czas, gdy w nasz beztrosko-studencki żywot , niczym ostrze noża, wbił się absurd uczelnianych ścieżek edukacyjnych.
Mówiąc krótko, uszczęśliwiono nas tzw. wiedzą ogólnorozwojową.
W związku z tym słuchacze kierunków ratownictwo medyczne, rehabilitacja, fizjoterapia, kosmetologia, mogli "rozwijać się" w niezwykle potrzebnych zawodowo dziedzinach: filozofii, statystyki, demografii, historii kultury i sztuki oraz wielu innych, których nie pomnę.
Zajęcia takie wpływały na zacieśnianie towarzyskich więzi między studentami, gdyż łączono grupy z różnych kierunków, tworząc ogromne stada kompletnie niezainteresowanych tematem baranów.
Wykładowcy prowadzący wyżej wymienione przedmioty, byli tak mocno przekonani o przydatności tejże wiedzy, że gdy nadeszła sesja, niejeden student zamiast rozwijać się ogólnie, musiał zwijać manatki i żegnać marzenia o karetce, sygnałach, rzygających pacjentach...
Przykre.
Paradoks polegał na tym, że "trzepali" nas bardziej z wykładów ogólnych niż z przedmiotów zawodowych.
Na uczelni powszechnie znane stało się hasło przewodnie jednej z "kosmetyczek". 
Podczas wykładu z filozofii nawiedzony profesor przedstawiał panteon mędrców oraz ich poglądy na świat i życie. W pewnej chwili wykładowca urwał zdanie robiąc dramatyczną przerwę.
W ciszy jaka zapanowała rozległ się zduszony, zrezygnowany głos kosmetyczki
- A gdzie w tym wszystkim jest miejsce na peeling? 

Cytat towarzyszył nam do końca studiów niczym idée fixe. :)

* * *

Dni upływały na nierównej walce z bezdusznym systemem ogólnorozwojowym. Kiedy, na którymś tam semestrze, pojawił się przedmiot "Podstawy informatyki", nikt się tym faktem zbytnio nie przejął. 

Ot pokażą jak się włącza komputer, gdzie kliknąć żeby zagrać w pasjansa albo sapera... No ostatecznie jak zmienić czcionkę w wordzie. Czymże jest informatyka w obliczu despoty filozofa, czy nawiedzonego demografa? Niczym... pyłem jeno... 

Przyszłe tygodnie miały pokazać jak bardzo się mylimy.

Siła argumentu

Już na pierwszych zajęciach, wykładowca - dr Sikora* - wyprowadził nas z błędnego lekceważenia jego przedmiotu, jednocześnie wprowadzając w stan szoku i przerażenia. Przez dwie godziny nawijał o zaletach systemu szesnastkowego i złożonej naturze zasilaczy komputerowych. Kiedy pierwsza trauma minęła, każdy z nas starał się organizować jakieś pożyteczne zajęcia na przetrwanie wykładów z "informy". Jedni czytali książki, inni grali w kółko-krzyżyk, jeszcze inni opowiadali dowcipy...

I właśnie na tej ostatniej czynności przyłapał mnie dr Sikora.

- Co tak pana w tej chwili bawi? Proszę powiedzieć, wszyscy się pośmiejemy.

Wszelki ruch w sali zamarł. Ludziska czekali na rozwój wydarzeń.

- Nic panie doktorze. Przepraszam... - chciałem usiąść i zamknąć temat, ale Sikora nie odpuszczał.

- Pan zdaje się, w swojej ignorancji, nie jest zainteresowany tematem wykładów..?

- Szczerze mówiąc, nie! (zawsze miałem gębę niewyparzoną) Nie bardzo wiem, do czego mi te wszystkie wiadomości o układach scalonych i kabelkach są potrzebne...

Doktor poczerwieniał z oburzenia nad bezczelnością małego, studenckiego robaka.

- A choćby do tego - wysapał z sarkazmem - że jak już pan kiedyś będzie właścicielem swojego NZOZu i nagle zgaśnie panu komputer, to będzie pan wiedział co dokładnie się zepsuło!

- Proszę siadać! - mówiąc do mnie, Sikora powiódł po studentach triumfalnym spojrzeniem.

- A panie doktorze... JEŚLI już będę właścicielem tego NZOZu i JEŚLI mi się w tym NZOZie zepsują drzwi... czy to oznacza, że mam się też uczyć stolarki?

Wiara gruchnęła śmiechem. Sikorę przytkało z wkurwienia...

... nie na długo jednak...

Argument siły

- Proszę wyjść! - podniósł głos.

Opuszczałem salę w akompaniamencie śmiechów i cichych oklasków.

- Proszę natychmiast wyjść! - zawołał jeszcze za mną w drzwiach.

Ech, gdybym wtedy wiedział, że nie po raz ostatni słyszę od niego te słowa. Wszak zaczynała się sesja...

- Ile nóżek do montażu ma procesor XCR "coś tam, coś tam"? Nie wie pan? Proszę wyjść!

- Współczynnik załamania światła w światłowodach włóknistych..? Nie wie pan? Proszę wyjść!

I tak naście razy... aż do komisu. 

W końcu zdałem :)

A na egzaminie komisyjnym kazali mi włączyć komputer, napisać trzy zdania w edytorze tekstu MS WORD i narysować trzy różne figury w programie Paint.

Dobrze, że nie pytali o zawiasy kątowe do drzwi ;P

----------

* Nazwisko litościwie zmieniłem ;)